O Παρλαπίπης

   Αυτοχειριασμένη ποίηση   Πάρε με λοιπόν από δω. Θέλω να σου δείξω τα καλοκαιριάτικα θέατρα, πώς ζούνε το χειμώνα. Πόσο άδεια είναι τα σχολικά όταν έχουν αργία κι όλους τους φίλους που φύγανε και δεν μπορούν πια να με προδώσουν. Πάμε από δω πάμε εκδρομή σε μέρος που δεν έγινε, αφού στο ‘χω γράψει στο ‘χω πει, όπου κι αν πάτησα άφηνα αίμα, γι’ αυτό δεν μπορώ ποτέ πού να σταθώ κι όλο αλλάζω σεντόνια. ‘ Η ζωή μας είναι άσκοπα λαχανητά σε κανονισμένες απεργίες ρουφιάνους και περιπολικά. Γι’ αυτό σου λέω. Την άλλη φορά που θα μας ρίξουνε να μην την κοπανήσουμε. Να ζυγιαστούμε. Μην ξεπουλήσουμε φτηνά το τομάρι μας ρε! (Ιδιώνυμο | Τρία κλικ αριστερά)  Κατερίνα Γώγου Η (Αριστοτελική) τέχνη που μιμείται πράξεις και λόγια… όχι όπως έγιναν αλλά όπως θα έπρεπε να γίνουν… και αποβλέπει στην αρετή τις ανθρώπινες ψυχές. Αυτό είναι ανάμεσά μας ποίηση;   Κατά μια άλλη εκδοχή (Κόλλεριτζ) είναι «η ιδανική διάταξη των λέξεων». Αυτόχειρες ποιήτριες/ποιητές – λογοτέχνες που εκούσια...

  Ημέρα της ιστορικής γυναίκας ή του γυναικείου φύλου;   Μια ημερομηνία σηματοδοτεί γεγονότα, θρυλικές μάχες, πυρηνικές εκρήξεις, αποστολές στη Σελήνη, γυναικείο κίνημα. Η 8 η Μαρτίου απομνημονεύει μια απελευθέρωση, μια επικράτηση ή την πάλη των φύλων; Είναι αρχή ή το τέλος αυτή η ημερομηνία; Πότε αλήθεια απόκτησε δημόσια φωνή η γυναίκα;  Εξαρτάται από το πόσο καιρό σιωπούσε για να φτάσει μέχρι το σημείο να ακούγεται. Ακούγεται αλήθεια; Στην αρχαιότητα, όπως και στους Ρωμαίους το σύνθημα ήταν ένα: «άνδρας αγαθός, επιδέξιος λόγου» . Στο Αφγανικό Κοινοβούλιο αποσυνδέουν τα μικρόφωνα όταν έρθει η σειρά κάποιας γυναίκας που δεν θέλουν να ακούσουν. «Μια γυναίκα στην πολιτική λένε, φωνάζει περισσότερο από ότι ένας άντρας στην αντίστοιχη θέση». Οι «τσιρίδες», τα «ουρλιαχτά», οι «υστερίες», η γυναίκα που γίνεται γκρινιάρα και ο άντρας πρέπει να την ανεχτεί… «Μήπως ο άντρας και η γυναίκα μιλούν διαφορετική γλώσσα;» αναρωτιέται η συγγραφέας Mary Beard (στο βιβλίο της Γυναίκες κα...

                                                                                                                     Νέα Κίος, Τόπος ενός συγγραφέα   Σαν σήμερα πέρσι, έφυγε από τη ζωή ένας άνθρωπος που ήξερε καλά να αφηγείται ιστορίες. Αυθόρμητα μου βγήκε κι εμένα μια ιστορία για τον ερχομό των ανθρώπων που αφού ξεριζώθηκαν ήρθαν στη δική μας Νέα Κίο, τον τόπο ενός συγγραφέα, μπορεί και τον τόπο που σε κάνει συγγραφέα. Την αφιερώνω στο δάσκαλο που είχα διαλέξει πριν ακόμη τον γνωρίσω.     Και ήρθατε Στρατή. Σας ξερίζωσαν και ύστερα βρεθήκατε μες στα βαλτοτόπια του Αργολικού, στην απόληξη του Αργειακού πεδίου. Δεν επιλέξατ...

Μου αρέσουν τα αυτοβιογραφικά βιβλία που φανερώνουν τα πιο ακριβά κομμάτια εαυτού. Όταν πρόκειται για συγγραφέα χορευτή, περιμένω να μου φανερώσει το μαγικό κόσμο της σκηνής, τα παθήματα και την περίεργη ζωή του, εκεί πίσω στα παρασκήνια. Το να θέλει  κανείς   να εξωτερικεύσει πτυχές της προσωπικής ζωής του, να απελευθερώσει τον κόσμο του προς τα έξω, δηλώνει ταυτόχρονα όχι απλά μια συγγραφική ανάγκη αλλά και θάρρος.  Η γραφή λειτουργεί ψυχαναλυτικά. Η αφήγηση μιας ιστορίας ζωής που δεν γράφτηκε από φαντασίας, όταν βρίσκει αποδέκτη, προκαλεί τον αναγνώστη να θέλει να μάθει, αφού οι ζωές μας είναι ένα προσωπικό αφήγημα. Απλά, κάποιους βαραίνει περισσότερο και θέλουν να το μοιραστούν.  Το "Χορεύοντας με τη βροχή" καταγράφει την πορεία ενός αλανιού, το οποίο ανακαλύπτει τη μαγεία του χορού και της τέχνης. Εγκαταλείπει την ασφυκτική επαρχία για να μαθητεύσει δίπλα σ’ έναν από τους δέκα καλύτερους χορευτές του κόσμου και να αναδειχτεί σ’ ένα από τα μεγαλύτερα τα...

  - Οι πόλεις τελειώνουν, στοχάστηκε ο  πολιτικός επιστήμονας . - Πιο σημαντικό είναι που οι άνθρωποι δεν αγαπάνε το Θεό, αντιτάχθηκε ο ιερέας. - «Οι άνθρωποι είναι βαθιά πληγωμένοι», αναστοχάστηκε ο ποιητής (Γ.Α.) - Δυστυχώς, αλλά οι άνθρωποι χαίρονται με τις λύπες και λυπούνται με τις χαρές, είπε ο τραγικός φιλόσοφος και έπεσαν βροχή οι αντιρρήσεις. - Γιατί την χαρά δεν μπορούν να αντέξουν, θα συμπληρώσει ευθύς αμέσως. - Αρκεί να συλλογιούνται ελεύθερα, αποτόλμησε ένας ηθοποιός. - Και να μην αλλάξουν τίποτα, γιατί το όφελός μου δεν μπορεί να είναι και δικό τους. Πρέπει να υπάρχει αξιοκρατία, πώς να γίνει, αντέτεινε ο αναρχικός τραπεζίτης. - Πόσο ανίκανος μπορώ να γίνω αν δεν μαθαίνω εμένα πρώτα, αναφώνησε σε μια στιγμή αυτογνωσίας ο δάσκαλος που έκλεγε κρυφά στη γωνία. - Η τέχνη σώζει και συγχωρεί, είπε τότε ο αρτίστας, έχοντας δαγκωτό ένα πινέλο στο στόμα, μα δύσκολα θέλουν οι πολλοί να αποτάξουν την (αυτο)ενοχικότητα, το περνάνε συνήθως για υπευθυνότητα…. ...

  Goodbye !   Μεταξύ Buffalo και New York , εκεί χτυπά η καρδιά μου. Εκεί εξακολουθεί και χτυπά όπως παντού ο ανηλεής Covid , αυτός που έχει μέσα του το γράμμα V που για την οικονομία σημαίνει βαθιά κατάβαση. Tι μας λέει αλήθεια, ότι μέχρι να βγει από την ύφεση και την κρίση έξω, στο ιλαρό φως… θα ναι μακρύς ο δρόμος. Για την ψυχολογία όμως μια τέτοια κατάσταση οδηγεί σε κατάθλιψη: όσο πιο βαθύ το μακροβούτι, τόσο απομακρύνεσαι από το φως και την ανάσα. Εκεί χτύπησε το τέρας, σε πολιτεία της Νέας Υόρκης, ανύποπτα, όπως χτυπά ο δαίμονας του τυπογραφείου που προδίδει τον συγγραφέα, σαν το πένθιμο κάλεσμα της καμπάνας που έχασε το ρυθμό της την στιγμή που γινόταν γιορτή, όπως στην προδοσία με την ξαφνική εγκατάλειψη ενός αγαπημένου από τον άλλον, όπως οι αιώνιοι αιφνιδιασμοί   στις ιστορικές μάχες. Κάπου εκεί στα ’60 ήταν που η θεία έφτασε στο America μετανάστης. Στάθηκε στα σύνορα US Α με Canada να θαυμάσει τους καταρράκτες του Νιαγάρα, για να μεταλάβει στα ά...

  Less is more της Κατερίνας Γραμματικού   Η παρατεταμένη παραμονή μας στο σπίτι λόγω πανδημίας, μας ξαναφέρνει κοντά σε αξεπέραστες συνήθειες, όπως εκείνες που εκπολίτισαν τον άνθρωπο μα στην πορεία, η οθόνη ήταν αυτή που κέρδιζε έδαφος κατά κράτος. Οι ακροάσεις ραδιοφώνου, από το πιο αγαπημένο πιστεύω μέσο ενημέρωσης διαχρονικά (που ίσως και να μην ξεπεραστεί ποτέ) όπως και το βιβλίο, θεωρητικά είναι συνήθειες που για όσους δεν τις άφησαν ποτέ, μπορεί να επανακάμψουν. Διάλεξα τις εκδόσεις Κομνηνός για να μιλήσω για βιβλία. Σήμερα μάλιστα, που αρκετός λόγος γίνεται για το αν πρέπει να ανοίξουν τα βιβλιοπωλεία, όταν τα πάντα κλείνουν και παρότι σε κάποιους μπορεί να ακούγεται σαν ανέκδοτο, η ανάγκη διαβάσματος, όσο κι αν αμφισβητείται ως συνήθεια (άλλωστε πολύ σοβαρά πράγματα αμφισβητούνται σήμερα), στ’ αλήθεια υπάρχει.   Είναι βιβλία από εκδόσεις που δεν θα παρουσιασθούν εύκολα σε ευρείας κλίμακας έντυπα ή μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Παρόλαυτά, διαγράφουν τη...

  Αρβανιτιά προς Καραθώνα, Κυριακή μεσημεράκι   Ηλιοστάλακτη μέρα. Αφήσαμε πέρα τη μοναξιά, την αστυνόμευση, λόγω μετάδοσης του ιού, δεμένη στις απαγορεύσεις. Μερέψαμε από την ομορφιά. Μοναχικά κυκλάμινα στο διάβα μας. Κάππαρη αγκαλιασμένη με θάμνους. Σεμνά μικροκαμωμένα κρινάκια, νεογνά φραγκόσυκα, ετοιμάζονται να θεριέψουν μπρος στην επιβολή του βράχου. Ασημένιες αχτίδες λαχταρούν την ένωσή τους με τη γη ….. ξύλα γλυπτά κάτω στην ακτή, κάποτε βλάσταιναν κι ανθούσαν, αποκαμωμένα πια, μετά από τις οδύνες μιας θάλασσας που τα ξέβρασε. Έντομα, τερετίσματα, άνθη. Το ασβεστωμένο εικονοστάσι.                                        (Η εμφάνισή της έγινε θέμα φωτογράφισης εκείνη την στιγμή για πολλές μηχανές.) Στο συναπάντημα, γνωστοί και φίλοι περιπατητές. Πιάσαμε κουβέντα και βρήκαμε πάλι το βηματισμό μας. Πιο πέρα λιγοστοί τολμηροί αναρριχητές. Σταθήκαμε να τους παρατηρούμε να γ...

To τρομαχτικό υπέροχο Σκουόνκ Κατερίνα  Γραμματικού Όταν η ζωή και η ομορφιά μιλά με παραβολές, ένα παράξενο ζώο, το Σκουόνκ έχει μια δική του ιστορία να πει. Τριγυρνάει στα δάση της Αμερικής, στις τσούγκες του Καναδά. Εκεί ζουν απομονωμένα πολλά μυθικά τέρατα, παρέα με μεγάλα θηλαστικά, λύγκες και τόσα άλλα ανήμερα ζώα. Το συγκεκριμένο ζωάκι όπου πηγαίνει κλαίει κι ολοένα δάκρυα χύνει. Όσο τρέχει κλαίει και κρύβεται από την ντροπή που νοιώθει, αφού έχει ένα πετσί σε άθλια κατάσταση, γεμάτο εξογκωμένες βούλες και φακίδες. Αν το ακούσει άνθρωπος να κλαίει, θα είναι σίγουρα κυνηγός. Έχει βάλει σημάδι το πετσί του, γιατί είναι σπάνιο και αν το πουλήσει ως θήραμα έχει μεγάλη αξία. Όσο το κυνηγούν αυτό καταφέρνει και διαφεύγει. Καλούν γι’ αυτόν τον λόγο κι άλλους κυνηγούς, μήπως μπορέσουν και το πιάσουν. Μέχρι που κάποια μέρα, το απελπισμένο, το δυστυχισμένο και αποκρουστικό ζωάκι, τρέχοντας να κρυφτεί και χύνοντας δάκρυα πίσω του,  το ακολουθούν οι κυνηγοί...