O Παρλαπίπης

bridge-pixabay Και, τελικά, ποιος είναι εκείνος που το καθορίζει; Έχει ο ένοπλος το δικαίωμα να ενεργεί αυθαίρετα; Και όταν είναι άριστα εκπαιδευμένος στη χρήση του όπλου του, έχει το δικαίωμα να αφαιρεί μια ανθρώπινη ζωή; Το Άργος μοιάζει εδώ και πολύ καιρό με μια χύτρα ταχύτητας έτοιμη να εκραγεί. Τα ολοένα αυξανόμενα μέτρα ασφαλείας δεν φαίνεται να καλλιεργούν το αίσθημα προστασίας· αντίθετα, γεννούν άγχος, ανασφάλεια και πανικό. Αν ο σκοπός του κράτους είναι να αξιοποιεί την ανάγκη των πολιτών για ασφάλεια και τον φόβο τους, προκειμένου να ενισχύει τον κοινωνικό έλεγχο, τότε με αυτή τη λογική διαφωνώ. Διαφωνώ εξίσου με την αντίληψη ότι η αστυνόμευση μπορεί να θεραπεύσει βαθιά κοινωνικά προβλήματα. Συχνά, όχι μόνο δεν τα επιλύει, αλλά τα οξύνει. Το Άργος εκπέμπει εδώ και χρόνια ένα ηχηρό κοινωνικό σήμα κινδύνου. Κι όμως, η απάντηση που λαμβάνει είναι αλαζονεία, επίκληση του δόγματος «Νόμος και Τάξη» και εύκολη ηθικολογία. Την ίδια στιγμή, τα ουσιαστικά κοινωνικά προβλήματα και η συν...

  Μικρές πλάνες, εκδόεις Κομνηνός, Νέα έκδοση Γράφει η Χρύσα Καρδαρά Επιχειρώντας να παρουσιάσουμε το μυθιστόρημα της συγγραφέως από την Αργολίδα «Μικρές πλάνες» σκοντάφτουμε στην αινιγματική και ποιητική γραφή της, όντως πρωτότυπη και μοναδική για πεζό λόγο. Διαβάζοντας τα πρώτα κεφάλαια, ο αναγνώστης μπαίνει στο κλίμα ότι η συγγραφέας πασχίζει να φτιάξει ποίηση μέσα από μυθιστορηματικό λόγο. Με ένα ύφος μοναδικό και καθαρά δικό της διαχειρίζεται την γλώσσα της σε ολόκληρο το βιβλίο. Το βιβλίο μας ταξιδεύει σε ένα χωριό, ίσως στην πραγματικότητα, είναι οποιοδήποτε χωριό της Ελλάδας, παρόλο που κατονομάζεται στο βιβλίο  συγκεκριμένα ως «Κιργί». Είναι το χωριό στο οποίο όλοι μας συναντάμε βιώματα και εικόνες που έχουμε από την παλαιά επαρχιακή ζωή. Σε αυτό το μικρό χωριό του βιβλίου της Κατερίνας Γραμματικού βλέπουμε όλα μας τα μεγάλα πρωτόγονα ελληνικά μικροαστικά πάθη. Το βλέμμα της συγγραφέως εστιάζει στα ήθη των ανθρώπων μετά τους δύο μεγάλους πολέμους, Α & Β παγκόσμιο,...