O Παρλαπίπης

Κ.Γ. Aurora dream  Δεν φτιάξαμε όνειρα σε έναν βαθύ ύπνο. Κοιμηθήκαμε  μήπως και ταξιδέψουμε  πέρα από τα διαφανή όρια των οριζόντων. Η αυγή ερχόταν πάντα και πρόδιδε τον προορισμό μας.

  Ανυπομονησία στο σπίτι. Οι μικροπωλητές έφθαναν από νωρίς και στο δρόμο συναντούσες παιδιά να κρατούν ήδη τα τρόπαια. Έπρεπε να βιαστούμε.   Με το κτύπημα της καμπάνας, οι πάγκοι είχαν διώξει το περισσότερο εμπόρευμα. Δεν θα βρίσκαμε αυτό που θέλαμε. Το κράνος, η χειροβομβίδα, το όπλο με τις βεντούζες, ποιος θα τα κρατήσει όλα αυτά τώρα; Αντί για παιδικά παιχνίδια, έξω απ’ την εκκλησία, πουλάνε νοσταλγία. Κάποιοι πάγκοι μπερδεύονται κι ακολουθούν πιστά την περιφορά της εικόνας. Μοιάζουν με καροτσάκια αναπήρων που προσμένουν το θαύμα: να γινόταν να αναγεννηθεί το αληθινό παιχνίδι!Ανάμεσα στα σοκάκια του χωριού, κολλημένα στους μαντρότοιχους, αναμμένα κεριά προϋπαντούν τα εξαπτέρυγα και την ανάσα σου πνίγει το λιβάνι· Δυόσμος και βασιλικός τις αυλές. Σε ρωτώ: «Που είσαι;» Και μου λες: «Μεγάλωσα για να παίζω πόλεμο» . Όχι, ηττήθηκες, απλά. Από έναν δειλό θάνατο. Ιδέα του εχθρού είναι να λέει: «Θα σε νικήσω!» Για λίγο  ξεγελάστηκες μόνο και  βγήκες στην αλ...

  Μικρές πλάνες, εκδόεις Κομνηνός, Νέα έκδοση Γράφει η Χρύσα Καρδαρά Επιχειρώντας να παρουσιάσουμε το μυθιστόρημα της συγγραφέως από την Αργολίδα «Μικρές πλάνες» σκοντάφτουμε στην αινιγματική και ποιητική γραφή της, όντως πρωτότυπη και μοναδική για πεζό λόγο. Διαβάζοντας τα πρώτα κεφάλαια, ο αναγνώστης μπαίνει στο κλίμα ότι η συγγραφέας πασχίζει να φτιάξει ποίηση μέσα από μυθιστορηματικό λόγο. Με ένα ύφος μοναδικό και καθαρά δικό της διαχειρίζεται την γλώσσα της σε ολόκληρο το βιβλίο. Το βιβλίο μας ταξιδεύει σε ένα χωριό, ίσως στην πραγματικότητα, είναι οποιοδήποτε χωριό της Ελλάδας, παρόλο που κατονομάζεται στο βιβλίο  συγκεκριμένα ως «Κιργί». Είναι το χωριό στο οποίο όλοι μας συναντάμε βιώματα και εικόνες που έχουμε από την παλαιά επαρχιακή ζωή. Σε αυτό το μικρό χωριό του βιβλίου της Κατερίνας Γραμματικού βλέπουμε όλα μας τα μεγάλα πρωτόγονα ελληνικά μικροαστικά πάθη. Το βλέμμα της συγγραφέως εστιάζει στα ήθη των ανθρώπων μετά τους δύο μεγάλους πολέμους, Α & Β παγκόσμιο,...

  φωτογραφεία από αρχείο/ Μόλος Ναυπλίου πριν την κατασκευή Μαρίνας- Κ.Γ. Το ΄φερνε γύρω-γύρω χθες η μάνα το στάρι. Δεν έλεγε να το βράσει. Αργοπορούσε ηθελημένα ο νους της. Σ’   έψαχνε πάλι κι εσύ πουθενά να φανείς. Τρείς μήνες σε ζητάει. «Νηστικός, που θα πάει;» ίσως να σκέφτηκε κι άναψε το μάτι της κουζίνας. Συγκέντρωσε τα υλικά: το ρόδι, τα καρύδια, τα αμύγδαλα, έφτιαξε σημαία τις σταφίδες, ξανθές στη μια μεριά, μαύρες απ’ την άλλη. πρόσθεσε λίγη φρυγανιά και μαϊντανό. Την ζάχαρη την άφησε για τον σταυρό στο τέλος. Μύρισε λιβάνι το σπίτι. Ρίξαμε πρώτα στα κεραμίδια κι έπειτα μας φίλεψες το φαΐ σου και θυμήθηκα τις λέξεις που σου είχα γράψει σε ένα γράμμα: Φαντάρο σε έστειλαν αδελφέ με ανοικτή ημερομηνία. Δεν ήθελες να καταταγείς. Ποιος λαβωμένος στο μέτωπο θέλει ξανά να πολεμήσει όταν και οι νικητές υποφέρουν.  

  The Hollies He Ain’t Heavy, He’s My Brother   The road is long With many a winding turn That leads us to who knows where? Who knows where? But I'm strong Strong enough to carry him He ain't heavy, he's my brother   So on we go His welfare is my concern No burden is he to bear We'll get there For I know He would not encumber me He ain't heavy, he's my brother   If I'm laden at all I'm laden with sadness That everyone's heart Isn't filled with the gladness Of love for one another   It's a long, long road From which there is no return While we're on the way to there Why not share? And the load Doesn't weigh me down at all He ain't heavy, he's my brother

  της κατερίνας γραμματικού Πλατινέ μαλλιά ντεκαπάζ Ο πολιτισμός του αναπτυγμένου κόσμου Μαύρα μαλλιά σγουρά, χείλη ζουμερά, σκουρόχρωμο δέρμα Ο κόσμος του νομά. Δεν έχω γη, ούτε πατρίδα Ήταν αποφασισμένο πριν γεννηθώ. Παροικούντες την Ιερουσαλήμ κάποτε Περιπλανώμενοι Ιουδαίοι τώρα. Ταξιδευτές  one way  στο εξής όλοι μας.     Η ακινησία δηλώνει πλούτο, κίνηση εργάτη στο παραπέτασμα. Κι όμως, Η ΓΗ ΚΙΝΕΊΤΑΙ, γιατί τα πάντα περιστρέφονται με ρόδες γύρω από τον ψευδή εαυτό μας. Διαστέλλονται και συστέλλονται, όχι, διαστέλλονται –ο κύκλος ερρίφθη. Κι εμείς εξακολουθούμε να μένουμε αγάλματα                                    στις ουρές των αστεριών.            Σιδερένιοι αετοί αστραποβολούν στον ουρανό που κατέ...

Η αγριάδα της Αρβανιτιάς     Ράπιζε ο αέρας και η θάλασσα κουλουριαζόταν στον βράχο ανίδεη από αγριάδα. Είδα στον ύπνο μου ότι έκανα βουτιές από ένα ξεκολλημένο βράχο.           Η σκάλα μοιάζει οξύμωρο σχήμα ως "βατήρας ασφαλείας".         Τα κύματα κρύβουν μαχαίρια στον αφρό . Το  Bar  στην Αρβανιτιά ανοίγει σε λιγους μήνες             Περιμένετε παρακαλώ!             Φωτογραφίες Κατερίνα Γραμματικού

  Δημοσιευτηκε στο argolidasnews.gr  Δείγμα ορνιθοπανίδας απο τον υδροβιότοπο Αργολικού κόλπου Στον Αργολικό κόλπο η θάλασσα ζωντανεύει από φτερωτές ψυχούλες. Ο υδροβιότοπος όμως στενάζει. Πολλά είδη απειλούνται και η τροφή γίνεται θησαυρός. Πλάσματα αιθέρια βλέπουν το οικοσύστημά τους να στενεύει.   Υδροβιότοπς Αργολικού κόλπου   Κοίταξε, σε λίγο καιρό, ένα μεγάλο καράβι θα θολώσει το βυθό και θα καταλάβει το σπίτι σου. Έχεις κάπου αλλού να πας;   ΜΑΡΙΝΑ. Η αστική αλαζονεία, μεταμφιεσμένη σε «μεγαλόπνοο σχέδιο», έρχεται να διαταράξει την ιερή ισορροπία. Ο χρόνος κυλάει εμπρός με ειρημένες διατάξεις από εξωγήινους.   Ποια είναι τα όρια της καταστροφής που μπορούν να προκαλέσουν ο πολιτισμός, η εξέλιξη και η μετα-βιομηχανοποίηση; Φωτογραφίες Τάσου Ηλιάδη Η αγάπη για το περιβάλλον δεν είναι ιδεολογία· είναι η περιφρούρηση της ζωής, έμβιας και άβιας.   Υδροβιότοπος Αργολικού κόλπου. Λίγο έξω απο την πόλη του Ναυπλίου Εμείς οι...