EKΠΑΙΔΕΥΣΗ : ΑΠΟ ΤΟ ΧΑΟΣ ΣΤΟ ΑΠΕΙΡΟ-ΕΝΑΣ ΑΠΕΡΑΝΤΟΣ ΤΟΠΟΣ ΟΜΟΡΦΙΑΣ ΑΠΟ ΤΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ ΙΔΡΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

Ένα Αντίδοτο στην εκπαιδευτική πολιτική των σημερινών σχολείων:Η Τέχνη στα Σχολεία στη θέση πολλών "άλλων" μαθημάτων

[Σαν ψέμα για τα ελληνικά σχολεία ακούγεται, Η Τέχνη να μπεί στα Σχολεία , όχι όμως έτσι, κοροΐδίστικα όπως υπάρχει. Με αφορμή πολλά κ διάφορα (...) βάζω ένα κείμενο που μπορεί να είναι κάπως!! αλλά αφού έχει γραφτεί ας μη πάει και στο ....τόπο θα πιάσει.]

Δεδομένου ότι το Καλλιτεχνικό έργο ως (θείο) δημιούργημα του ανθρώπου εμπεριέχει -μεταξύ άλλων- ΣΤΟΧΑΣΜΟ (κατά ΧΕΓΚΕΛ), ενώ η ωραία Τέχνη είναι προορισμένη να διεγείρει το (ενάρετο) αίσθημα αλλά και αισθήματα άλλα ( φόβου, συμπάθειας, κλπ.), αν λάβουμε υπόψιν ότι κατά τον ίδιον «η Τέχνη αφυπνίζει το Θυμικό » και ότι,
- καθήκον και σκοπός της Tέχνης είναι να πραγματοποιεί μέσα μας την ρήση του ΤΕΡΕΝΤΙΟΥ « τίποτα το ανθρώπινο δεν το θεωρώ ξένο σ΄ εμένα» ....
εαν θελετε ολόκληρο το κείμενο στήλτε e-mail

Τι σε ενοχλεί πραγματικά;

Κάτι που σε ενοχλεί πολύ; γραψτο
Γράψε κάτι που σε πονεί και σε θρηνεί απο τους γύρω σου , απο το τόπο που ζεις και προώθησέτο σε άλλους κατοίκους το Δήμου σου, του τόπου σου, να μιλήσουν κι αυτοί. Κατόπιν γύρισέ το πίσω σε εμένα να μάθει και ο παρλαπίπης κάτι απο όλα αυτά.
θα βγούν πολλά χρήσιμα πράγματα ...
και τα λέμε πάλι .

ΣΩΜΑΤΕΙΟ-ΜΕΘΟΔΟΣ-ΠΑΝΤΕΛΕΑΚΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ

κινηματογραφικο_εργαστηρι
No budget stories

mini Festival :Looney Tunes υπο την αιγίδα του σύλλογου «ΠΥΛΗ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ» www.nafplio-culture.gr
ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΟΥ
ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ
ΝΑΥΠΛΙΟ 2010
ΔΙΑΘΕΣΙΜΟ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ http://
www.youtube.com/watch?v=Cit5nu9Skaw ή

Δευτέρα, 5 Ιουλίου 2010

Ενήλικας μαθητής – Ποιος;

Ένα ηλικιακά παραγόμενο προϊόν που αναγνωρίζεται κοινωνικά, αν όχι πάντα βιολογικά είναι και η «ωριμότητα». Συχνά ο όρος ενήλικας μας παραπέμπει στην ωριμότητα και ίσως να μας παραπλανά. Ο ενήλικας είναι «κοινωνικά αναγνωρίσιμος» (ηλικιακά χαρακτηριστικά - ηλικιακή ωριμότητα) και είθισται να αντιπροσωπεύεται με αντιληπτές πράξεις και αναμενόμενες συμπεριφορές, με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Όταν «την ενηλικίωση εκτός των άλλων την καθορίζει κι ένα σύνολο αξιών και ιδανικών»1, πως μπορούν να ταυτιστούν ωριμότητα και «ενήλικας»; Όταν μάλιστα αναφερθούμε στις αποφάσεις που παίρνει ο ενήλικας όπως το να ξαναγίνει μαθητής και να ακολουθήσει το δρόμο της μάθησης ξανά, πόσο «δική του» είναι αυτή η απόφαση ;
«Οι ενήλικοι (μαθητές ή όχι), σε αντίθεση με τα παιδιά, είναι ικανοί να κατευθύνουν και να αναλαμβάνουν την ευθύνη για τη συμπεριφορά τους, τις ενέργειές τους και τις απόψεις τους και, συνεπώς, τη μάθησή τους. Αυτό το αξίωμα βρίσκεται μέσα στον πυρήνα του ορισμού που δίνει η κοινωνία στην ενηλικιότητα. Επισήμως, κάποιος φτάνει στην ενηλικίωση όταν συμπληρώσει την ηλικία των δεκαοκτώ ετών και είναι αυτό το σημείο στο οποίο όλοι διεκδικούμε το δικαίωμα να παίρνουμε τις δικές μας αποφάσεις και να αναλαμβάνουμε την ευθύνη των ενεργειών και του βίου μας. Αυτό είναι θεμελιώδες στο τι θεωρούμε ως ελευθερία και δημοκρατία».2
.......................
εαν θέλετε ολόκληρο το κείμενο στήλτε e-mail

Οι δυο όψεις της ίδιας εικόνας

Πάρκο (αλλιώς λέγεται και άλσος) Ναυπλίου -Πρωΐνό Σαββάτου
Ποτέ κάτι δεν είναι ίδιο αν το κοιτάξουμε από άλλη οπτική γωνία και θέση, αν αλλάξει η όρασή μας, η διάθεση και η φαντασία μας. Όταν όμως μιλά η εικόνα οι λέξεις παύουν αλλιώς μπορεί και να παραπλανούν , σιωπούν, δίνοντας τόπο στην αλήθεια.
Στην πόλη του Ναυπλίου μια πόλη μικρή που τρώει όμως όλο το φαί της και μεγαλώνει ολοένα
άλλοτε μια εικόνα είναι όμορφη κι άλλοτε άσχημη
πότε γελάει και πότε κλαίει
πότε πονάει και πότε δεν πονάει
άλλοτε μιλάει κι άλλοτε σιωπά
πότε μουτρώνει και πότε μαλακώνει
πότε είναι ήρεμη και πότε άγρια
πότε αγαπά και πότε μισεί……
Γι΄ αυτό και την Δευτέρα πρωί γελά ενώ το Σάββατο κλαίει
Την Τρίτη αγαπά και τις γιορτές μισεί
Την Τετάρτη μαλακώνει και την Παρασκευή μουτρώνει
Την Πέμπτη μιλά και την Κυριακή σιωπά.
Το Πάρκο της πόλης, ένα τόσο δα αλσάκι , μια πατουλιά γης , άλλοτε μας γελά και άλλοτε κλαίει και πονά .Ολοένα και γίνεται απο πεζόδρομος λεωφόρος, με θέσεις για παρκάρισμα και όχι για βολτάρισμα!
Μια πλατεία Συντάγματος κι αυτή στενή , μια μας αγαπά και μια μας μισεί , ίσως να μην μας αντέχει πια..
Ένα λιμάνι κι αυτό με εμπόρευμα ακριβό, να πηγαινόρχεται πάνω σε εμαγέ δίσκο , για ποιόν;

Ατίθασα μηχανοκίνητα επιβάλλουν την φιλελεύθερη πορεία τους, διαβαίνουν κι αυτά μαζί με τους πεζούς , χύμα όλα, φορτηγά , ΙΧ, στους δρόμους και στα πεζοδρόμια , (ν)μαζί στις πλατείες επάνω , προς χάζι και κοροϊδία της Δημοτικής αστυνομίας που ΄χει ρεπό πολλά απογεύματα , τις ώρες εκείνες που θα έπρεπε να … μα δεν κάνει θόρυβο πολύ μη και ξυπνήσει την αστυνομία που αναπαύεται και δεν εμφανίζεται μήπως και πουν το κράτος φασίστα … η πόλη αυτή σιωπά, δεν μιλά όταν πρέπει αλλά όταν κι όπου θέλει και έχει να λάβει κάτι πίσω…. όταν πανηγυρίζει τις καμπάνιες των υποψηφίων της, όταν οι καρνάβαλοι καίνε το ομοίωμά τους, όταν η ντουντούκα παίζει "παναυπλιακό" .

Η πόλη κάνει το δικό της , πράττει κατά το δοκούν και κατά το κοινό ψευτο-όφελος που το ορίζει και το διαγράφει το εκλεγμένο δημοκρατικά λαοφιλές κατ’ άλλα συμβούλιό της ! Ποιος έχει σκιαγραφήσει την εξυπηρέτηση του πολίτη και την διευκόλυνσή του; Μήπως (εξ)υπηρέτηση λέγεται ένα δικαίωμα να στραγγαλίζει κάποιο άλλο κι αυτό για το κοινό καλό, κοκ; το δικαίωμα του καθενός να ζει ασφαλής κι όχι επικίνδυνα είτε είναι ηλικιωμένος, είτε παιδί; το να χάνεται η ηρεμία στη ζωή μερικών προκειμένου να παρέχεται (εξ)υπηρέτηση σε κάποιους άλλους, είναι δημοκρατία; Δίνοντας λίγη δημοκρατία στους λίγους και λιγότερη στους άλλους και ταΐζοντας τα πεινασμένα λιοντάρια της δικαιοσύνης για να μην αγριεύσουν είναι δημοκρατία ; Με τέτοιο τρόπο εκμαυλίζουν το ξεθωριασμένο απο καιρό πρόσωπο της κατατρεγμένης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας μας;

Τελικά μου φαίνεται πως για ένα κιλό ντομάτες, λίγα αγγουράκια κι ένα μαρούλι πρέπει να αφήσω το ποδήλατο , να γίνω κι εγώ άτομο με ειδικές ανάγκες, ή τρίτης ηλικίας ή δεν ξέρω τι άλλο και να βγαίνω να ψωνίζω με το αυτοκίνητό μου, αφού ο Δήμος (που μας προστατεύει και μας αγαπά) θέσεις Πάρκιγκ μπορεί να μην δημιούργησε, φρόντισε όμως να τις εξασφαλίσει καταπατώντας λίγο περισσότερο κοινοτικό χώρο , εντός του Πάρκου , τα Σάββατα , στις λαϊκές αγορές, για το καλό της πόλης, για το καλό όλων μας! Άγγελοι φύλακες - κροκόδειλοι, προστατεύουν να μην παρθεί το κάστρο της ντροπής.
(Οι φωτογραφίες είναι απο το πάρκο του Ναυπλίου σε ωρες αιχμής και ώρες ανάπαυλας , αφιερωμένες στο Δ.Σ. Ναυπλίου).

Μέχρι πότε μαθαίνουμε;

Μπορώ να μαθαίνω κι όταν ακόμα μεγαλώσω ;

Στο μύθο ή στην αλήθεια πάνω που είναι φτιαγμένη η ελεύθερη κοινωνία είσαι ελεύθερος να διαλέξεις αν θες να συνεχίζεις να μορφώνεσαι ή όχι, να συνεχίσεις το σχολείο ή όχι. Σίγουρα θα είχες πολλούς λόγους όταν είσαι μαθητής να μην πας σχολείο κι άλλους τόσους για να πας. Όταν μάλιστα ως σύγχρονος πολίτης και ώριμος ενήλικας, με τις συνεχείς επαγγελματικές απαιτήσεις αλλά και για προσωπικές ανάγκες εξέλιξης και ανάπτυξης, δεδομένου ότι το κοινωνικό και οικονομικό πλαίσιο μετασχηματίζεται και πρέπει να συμβαδίσουν οι ανάγκες με τις τρέχουσες εξελίξεις, τότε μπορεί να θες να γίνεις πάλι μαθητής!
Μαθητής όμως ξανά; Πότε και κάτω από ποιες συνθήκες θα μπορούσε να οριστεί το όλο πλαίσιο μάθησης στους ενήλικες μαθητές; Τι θα αποτελούσε την ικανή και αναγκαία συνθήκη μάθησης;
Στην εκπαίδευση ενηλίκων ( Adults Education ή Education of Adults) και στα πλαίσια του Θεσμού της Δια Βίου Μάθησης (Life Long Learning) οι εκπαιδευόμενοι – ενήλικες μαθητές- αποφασίζουν από μόνοι τους για το αν θα μαθητεύσουν και αυτοί επιλέγουν το ποιος θα τους εκπαιδεύσει (Αl.Rogers). Δεν παύει βέβαια να είναι ένας μικρός καταναγκασμός η εκπαίδευση όταν προκύπτει ως ανάγκη και χάριν επαγγελματικών αλλαγών, λόγω θέσης εργασίας και αρμοδιοτήτων, τεχνολογικής προόδου και πολλών ακόμη παραγόντων; Και δεν αναφερόμαστε στις περιπτώσεις εκείνες όπου η επιμόρφωση γίνεται με τη μορφή «Ψυχαγωγικών Σεμιναρίων». Δεν αναφερόμαστε στην επιμόρφωση που είναι αναγκαστική γιατί η εταιρεία που δουλεύουμε άλλαξε λογισμικό εφαρμογών και πρόγραμμα μηχανογράφησης, με αναγκαστική παραμονή του υπαλλήλου και πέραν του ωραρίου του, προκειμένου να επιμορφωθεί ως αναγκαίο κακό , ίσως και παρά την θέλησή του (εκτός αν μιλάμε για φιλομαθείς εργαζόμενους!). Σίγουρα κάτι τέτοιο δεν θα το εντάσσαμε στα κίνητρα μάθησης με ελευθερία επιλογής εκπαίδευσης και με μηδενικό καταναγκασμό. Πόσο μάλλον εκτιμώντας τα οικονομικά κίνητρα, την αποζημίωση για την συμμετοχή σε προγράμματα επιμόρφωσης ......................................
εαν θέλετε ολόκληρο το κείμενο στήλτε e-mail