Πέμπτη, 27 Απριλίου 2017

                        BonsaiStories  

“Γυναίκα πίσω από την κουρτίνα “

Εκατόν τριάντα επτά μέρες. Τόσες είχαν περάσει μέχρι τη μέρα που έφυγε. Τις μετρούσε μία μία η Λουκία πίσω από την κουρτίνα του καθιστικού. Από εκεί παρακολουθούσε κι όλες τις κινήσεις της αυλής στο γειτονικό σπίτι. Τον αισθανόταν και τον αφουγκραζόταν σιωπηλά. Είχε ως φαίνεται κι αυτή τις ενοχές της.
Μήπως ήταν αυτή που έσερνε τα καράβια στις ακτές; Ή μήπωςαυτή βαστούσε τις άγκυρες, μη τυχόν και σηκωθούν και μαζί με τα καράβια λυθούν και συνειδήσεις;
Ίσως, σκεφτόταν για να δικαιολογηθεί, πως κάπως έτσι θα΄φτασε και τούτος: δούλος μαζί με Άλλους, στοιβαγμένος στα αμπάρια κάποιας γαλέρας, σε μια τριήρη μέσα κιέτσι να βρέθηκε εδώ, όμοια όπως του’ τυχε του έρμου Οδυσσέα, άγρια να περιπλανηθεί, μα να σωθεί. Μπορεί και να ξέχασε ο καπετάνιος πανιά να αλλάξει κι αυτά από αντανάκλαση πήραν το χρώμα του δέρματος των Ξένων επιβαινόντων.

«Οι φουρτούνες και οι θάλασσες τελειώνουν στις ακτές, εκεί που οι άνθρωποι θεριεύουν»της έλεγε ο άντρας της Λουκίας. Καπετάνιος ήταν αλλά έφυγε αιφνιδιαστικά. Έτσι κατέληξε μονάχη, παρέα με τις γάτες’ θα΄ ναι καμιά πενηνταριά, αν και κάθε πρωΐ που της μετράει δείχνεινα αναρωτιέται αν βγάζει τον ίδιο αριθμό.
Ήταν βέβαια που δεν τον είχε δει κι άλλος κανείς. Υπήρξε μόνον για αυτήν, την γυναίκα πίσω από την κουρτίνα. Οι δυό τους γνωρίζονταν καλά. Ο άντρας έφερε πάνω στο σώμα του μια ολόκληρη θρησκεία, μια γενιά, ένα έθνος, μα το πιο σπουδαίο, τη θεάρεστη φιγούρα μιαςγυναίκας κι ένα σπαθί ολόρθο που μ’ αυτό θα τιμωρούσε την όποια λαβωμένη τιμή της. Αυτή όμως θέλησε να ακολουθήσει στρεβλά ή μοιραία το δρόμο των γοργόνων στην αυταπάτη του βυθού πέφτοντας…το σπαθί μαζί και το χέρι του λυπημένου άντρα σκούριασε κι άχρηστο παρέμεινε στο θηκάρι.
«Γεμίσαμε μούσκουλα και οι γάτες δεν λένε να κάνουν προκοπή όσο τα καλομαθαίνει η διπλανή».Την άκουγε να εναντιώνεται συνεχώς η Κυρία Μερόπη κάθε φορά που έβγαινε στην πίσω αυλή της διπλανής μονοκατοικίας, σύζυγος καθηγητή και μητέρα τριών παιδιών. Πολλά πολλά όμως δεν είχανε μεταξύ τους οι γειτόνισσες.
Δεν ήξερε άλλος κανείς ότι από το φαΐ για τις γάτες, μερίδιο στη χόρταση είχε και μια ανθρώπινη ψυχή.
Ήταν από κείνες τις μέρες που η Λουκία δεν κρύφτηκε πίσω από την κουρτίνα να τον παραφυλάξει. 
Κάποιος σαν να την καταδίωκε και της έστησε πλεκτάνη και η Λουκία εξαφανίστηκε για τρεις ολόκληρες μέρες. Είχε μια πέτρα σφηνωμένη στο κεφάλι της, βαλμένη από Ερινύες. Ημικρανίες τις λένε οι άβουλοι τις ανάξιες λόγου σκέψεις. Οι ίδιες θα την παρηγορούσαν, γιατί πως αλλιώς θα ανέχονταν να υποφέρει μέσα της ζώντας έτσι αμέτοχη στον αθέατο κόσμο.

Είπαν. Αλλοδαπός καταζητούμενος ετών 35 βρέθηκε νεκρός από ποντικοφάρμακο σε προάστιο σήμερα το μεσημέρι.
 Γραμματικού Κατερίνα


Σάββατο, 28 Ιανουαρίου 2017

σκέψεις για τα ύψη


Kοπιάζεις πάντα για να ανέβεις, θεωρώντας πως το κατέβασμα θα είναι τσουλήθρα. Ξεγελάστηκες.

Ανεβαίνεις γρήγορα όταν δεν γλιστρά το έδαφος. Πρόσεχε στο χαμήλωμα.

Προσοχή στα απότομα ύψη που δεν έχεις να βάλεις πουθενά γάντζο.

Η πρόκληση βρίσκεται στο έδαφος, από κει που θα εκτιναχθείς. Σεβάσου το.

Πέμπτη, 10 Νοεμβρίου 2016

Βonsai, το μέλλον στην καλλιέργεια δέντρων



Το μέλλον στον πλανήτη γη θα εξελιχτεί στη φιλοσοφία ΖΕΝ.


Τα πάντα μπορούν να είναι μικρά όταν είναι αποδοτικά και δεν καταστρέφουν προκειμένου να θρέψουν υπερ-επαρκώς τον πληθυσμό που  μάλιστα είναι αυτός που δεν πεινάει.



Επέτειος Γέννησης



30/10/1970 ημέρα Παρασκευή


Τώρα πια έγινα γιόγκι βάτραχος. Δεν σηκώνομαι από τον απορροφητικό καναπέ «για ψύλλου πήδημα». Επιλέγω πλέον αυστηρά τα εντομάκια που θέλω να πιάσω έχοντας πάντα τη μακριά μου γλώσσα.

Τώρα πια απόκτησα τα χαρίσματα της προϊούσας μεσηλικίωσης και γιορτάζω την απελευθέρωση από τις «φυλακές ανηλίκων παιδικής μνήμης» για να μπω δέσμια στα 47 των ενηλίκων χρόνια.

Κυριακή, 10 Ιανουαρίου 2016

       

Γράμμα στον Αϊ Βασίλη
Πιστέ μας Αϊ Βασίλη, έλα ξανά!
Έγινες ένα με τις γιορτές  και την ζωή μας κι ας έρχεσαι απ’ τα παραμύθια. Μοιάζεις αληθινός και πάντα μας ξεγελάς.
Εδώ (στην πόλη μου), ετοίμασαν πρόχειρο καταυλισμό, ολόκληρο «χωριό», για να ξεκουράζεσαι από την κούραση των ημερών. Σ’ αγαπάμε, γι’ αυτό!
Άργησες κι έχασες  την τελετή ανάματος του χριστουγεννιάτικου δέντρου. Είναι κάτι σαν δεξίωση και δηλώνει επίσημα την έναρξη των εορταστικών εκδηλώσεων, προς  χάριν της παράδοσης κι εσύ ήσουν εξαίρετος καλεσμένος. Δεν πειράζει.
Κατάφερες όμως, παρόλη τη θωριά σου, να υπερπηδήσεις  πολλές «κλειστές εισόδους» κρατών και να πας σε πολλές ηπείρους. Εσύ! Που άλλοτε περνούσες με ελευθέρας, παντού, μόνο με μια e-pass. (Κάνεις και μαγικά βέβαια, σε ξέρουμε, χρόνια τώρα.) Πιο τολμηρό σε βρίσκω φέτος κι ας «έκοψες» κάπως,  λόγω κρίσης θα ‘ναι.
Σε τούτη την πλατεία πάντως, ένα ψιλολέλεκο δέντρο σε περιμένει, αληθινό θα’ ναι,  γιατί δέντρα κόβεις μόνο αν είσαι δήμαρχος και πάνω. Το δέντρο κυκλώνουν φωταψίες πολλών watt , με πολίτες-διαδηλωτές που απαιτούν «εδώ και τώρα Χριστούγεννα» (λες και δεν θα έρχονταν πάλι), έχοντας ένα λαμπιόνι στο κεφάλι, τυλιγμένοι με πλαστικές γιρλάντες (όλα made in China) , ταΐζοντας  «γερμανικά» μελομακάρονα τα παιδάκια, καιροφυλακτώντας για καμιά άγρια καταδίωξη ανυποψίαστου καστανά μεσούσης της τελετής. Για φαντάσου, θα λέγε κάποιος ξένος, κερνάνε και θεάματα τώρα μέσα σε τόση φτώχεια.
Αλλά οι πλατείες κάποτε ήταν ευχάριστες και φάνταζαν κόκκινες. Σήμερα, κόκκινα είναι τα δάνεια και το χρώμα ταυτίστηκε με την απάτη. Γι’ αυτό λέμε Αϊ Βασίλη φέτος να μας έρθεις, αλλά να μην είσαι τόσο κόκκινος. Φόρεσε κάτι άλλο που είναι και επίκαιρο, ίσως ένα πορτοκαλί γιλέκο. Να είσαι έτσι στο πνεύμα της εποχής, γιατί  στο πνεύμα των γιορτών δεν θα σαι, όταν οι περισσότεροι στα κρυφά δεν γιορτάζουν.  Πρόσεξε μόνο που θα αφήνεις  τα δώρα σου, ειδικά κάτω από την καμινάδα ενεργειακών τζακιών, μην τα μπερδέψεις, γιατί μέχρι να φτάσεις μπορεί και να χουν αλλάξει ιδιοκτήτη.
Σε είδαν πάντως  από μακριά κάποιοι και είπαν πως φέτος δεν έρχεσαι από το Βορρά αλλά από την Ανατολή και την απέναντι Ακτή. Εκεί σε αφήσανε τα έθνη και σε διέταξαν: «κολύμπα!».  Φοβόμαστε πάλι, μήπως δεν έχεις μήτε σάκο, άλλωστε χρειάζεται να ναι ελαφρύς κανείς για να επιπλέει στα τρικυμισμένα νερά των πολιτισμών.
Παρόλα αυτά , έτσι χλωμός όπως θα’ ρχεσαι, εμείς θα σε ταΐσουμε και θα σε ποτίσουμε, από όλο το χαμένο βιός μας και θα καλέσουμε Χοράρχες, μπάντες, αρχές του τόπου,  να ψάλλουν  στους πιστούς και άπιστους της κόκκινη πλατείας, ύμνους συμφιλίωσης με το πεπρωμένο που δεν γράφτηκε ακόμη.  Να ρθεις Αϊ Βασίλη, για να δεις τους ανακόλουθους πολιτικούς να ανταλλάζουν επιταγές-ευχούλες,  με τον άμαχο πληθυσμό,  οπισθογραφώντας εκείνες που δεν έπιασαν πέρσι, για του χρόνου.

Εκ μέρος των φανατικών του Αϊ Βασίλη,

Κατερίνα Γραμματικού

Δημοσιεύτηκε στην τοπική εφημερίδα Αργολικά [20/12/2015].

Πέμπτη, 22 Οκτωβρίου 2015

Πως σε πιάνει πονοκέφαλος επειδή ήθελες να κάνεις ποδήλατο

 Με το ποδήλατο στην πόλη (παρότι τυχαίνει να ζω στο - κατά τα άλλα- όμορφο Ναύπλιο) δεν μπορείς εύκολα (χαλαρά  και ανέμελα) όλες τις ώρες και μέρες να κινηθείς στους δρόμους και τα στενά του. Με τα πόδια σκοντάφτεις παντού - ακόμα και στα πεζοδρόμια, που είναι πλέον μηχανοδρόμια (λέγεται και αλλιώς αυτό: πως ένας ορθοπεδικός έχει πάντα δουλειά ). Με το αυτοκίνητο πάλι, δεν βρίσκεις να παρκάρεις και δεν είσαι ούτε φανατικός του δίτροχου. Ο καναπές σε κούρασε και η τηλεόραση δεν έχει τίποτα. Τι κάνεις;
Καταρχήν ονειρεύεσαι. Είσαι πάνω σε ένα ποδήλατο σε μιά ονειρεμένη πόλη και κανένας δεν σου χτυπά τα νεύρα στο κεφάλι. Όλοι και όλα συμβάλλουν στο να έχεις μιά ήσυχη και μία όπως σου αρμόζει, φυσική κατάσταση, ώστε να αναγεννιέσαι από τις σκοτούρες της ζωής. 
Αλλά δεν είναι έτσι ή, κάπως έτσι. Γιατί οι νοήμονες φρόντισαν να σε ξυπνούν όταν χαζεύεις και ονειροπολείς (ακόμα και πάνω στο ποδήλατο) και να σε κοιμίζουν όταν σκέφτεσαι και δυσπιστείς με τις ανόητες υποδείξεις, κανονισμούς και ρήτρες Τους. Κάτω το κεφάλι, ψηλά το εθνικό φρόνημα!
Συνεχίζω να κάνω ποδήλατο ως αειθαλής ονειρευτής. Για να στήνω ειρηνικά οδοφράγματα εκεί που οι άλλοι δεν ονειρεύονται και να οχυρώνομαι με περιφρόνηση στον καναπέ μου προσπαθώντας να προστατευτώ από τις υποδόριες κατευναστικές ενέσεις Τους. Αυτές που προβάλλονται για αντισταμινικά, προκειμένου να προκαλέσουν γενική καταστολή. Και τότε ακούω να χορεύουν μέσα στο κεφάλι μου οι ηρωικοί σατανάδες που κλήθηκαν να διοριστούν πολιτικοί. Να φωνασκούν δυνατά εμπρός μου. Τι δυνατός πονοκέφαλος με πιάνει πάλι.

ΥΓ. Με αφορμή τον πονοκέφαλο μιας φίλης.

Κ. Γραμματικού
Ναύπλιο , Οκτ. 2015


Κυριακή, 16 Αυγούστου 2015

Παλαιότερη ανακοίνωση (2014)

Η Χωματερή έρχεται δίπλα μας. Τι άλλο θέλουμε;
Δεν φανταζόμουν ποτέ πως αυτά τα πλατιά πεζοδρόμια, οι ονειρικοί πεζόδρομοι, οι πέργκολες  τύπου «Πύλη Βρανδεμβούργου» και τα ανθισμένα δέντρα να προϊδεάζουν την επερχόμενη Πολιτική Άνοιξη, θα μας οδηγούσαν έξω από την Πύλη μιας χωματερής!
Μόλις βγαίνουμε από τους θαλάμους αερίων που μας διοχετεύουν μυστικά, σε στρατόπεδο συγκέντρωσης μέσα, χειμώνες ολόκληρους τώρα τα πυρηνελαιουργεία της περιοχής αγγελιοφόρος φέρνει κι άλλο μήνυμα.  Δεν μας αρκεί το ασφυκτικό περιβάλλον της πόλης του Ναυπλίου, που μοιάζει με γκέτο από ανθρώπους - κατοίκους που βρίσκονται μόνιμα υπό διωγμό, ούτε ο κανιβαλικός τρόπος ζωής της. Θέλουμε κάτι ακόμα  πιο δυνατό να μας ντοπάρει και τα σκουπίδια είναι πολύ δυνατό χάπι. Φανταστείτε ένα σενάριο θρίλερ για τον τόπο μας: να γίνεται και καύση σκουπιδιών τους καλοκαιρινούς μήνες! 
<<<<>>
Τα σκουπίδια έρχονται δίπλα μας. Οι πολιτικές οικογένειες ακολουθούν μονοπάτια που είναι από καιρό σβησμένα και δεν βγάζουν πουθενά, παρά σε μια εμπρός-πίσω πορεία, ατέρμονη και εκφοβιστική.  Έξω από την «γειτονιά» μας θα καιροφυλακτούν ρύποι, οσμές, διοξίνες και αρρώστιες. Ο σκουπιδοτενεκές του σπιτιού μας θα έχει άμεση ανταπόκριση με την κοντινή, δική του χωματερή. Όλοι μαζί ζώντας ειρηνικά  σε μια τοξική γειτονιά. Σε έναν «τόπο»  μόλις λίγα μέτρα μόλις από τον υδροβιότοπο του αργολικού κόλπου, που βρίσκεται επίσης - όλως τυχαίως- έξω ακριβώς από την  πόρτα του Βιολογικού Ναυπλίου- Αργους. Εκεί, δίπλα σε ένα βεβαρημένο περιβάλλον, στο κατώφλι της Τίρυνθας, θα εναποθέτουν τα περισσεύματα του πολιτισμού μας. Ποιος «εργολάβος κηδειών» αποφασίζει πόσο του κοστίζει η μεταφορά σκουπιδιών για να αποφασίζει και τον τόπο που θα τα διαχειρίζεται;   Που να φανταζόταν κανείς πως ο Μυκηναϊκός πολιτισμός θα αντίκριζε τέτοια αίγλη στο μέλλον.
Ο «τόπος» μας είναι ο χώρος της κοινότητας, διαθέτει μνήμη, εμπειρία και ψυχισμό. Αυτός ο ψυχισμός εννοείται ως «Βιώσιμος χώρος» και ο τόπος ως προέκταση του ανθρώπινου σώματος. Οι μαραθωνοδρόμοι της Κυριακής περνώντας από αυτήν την γειτονιά ας μας δείξουν τον τρόπο να αγωνιζόμαστε για το Βιώσιμο.


Της Κατερίνας Γραμματικού

Νερό Νεράκι μου (παλαιότερη ανακοίνωση 2014)

«Ποτέ παιδί μου από την βρύση»  
«Τουλάχιστον εμείς πίνουμε πάντα εμφιαλωμένο» ξαλαφρώνουμε έχοντας έτοιμο το μηχανισμό άμυνας για το (μη)πόσιμο νερό. Νερό από «νερό» έχει διαφορά και εμείς επιλέγουμε πάντα το ασφαλές και ελεγμένο νερό του εμπορίου (για να κοιμόμαστε ήσυχοι). Μάλιστα, πολλές φορές, δεν επιλέγουμε  τόσο τη μάρκα (αφού όλες πάνω κάτω είναι ίδια) αλλά την τιμή της εξάδας. Αποφεύγουμε πάντα να μαγειρεύουμε με  το επικίνδυνο νερό του δικτύου της πόλης ή του χωριού μας και «ποτέ από την βρύση», μέχρι να λυσσάξουμε! Δεν είναι λίγοι δε αυτοί που λούζονται , ή ποτίζουν τις γλάστρες τους με εμφιαλωμένο νερό. Σίγουρα  κάτι ξέρουν περισσότερο και δεν το λένε.
Ξεχάσαμε την εικόνα με το ποτήρι κάτω από τη βρύση του νεροχύτη και απαρνηθήκαμε  το τρεχούμενο χάριν της ασφάλειας του πλαστικού μπουκαλιού, αφού πάνω του αναγράφεται πλήρως η ανάλυση  και οι ποιοτικές προδιαγραφές του!
 Ένα άλλο  νερό όμως επιλέγεται  ακούσια κι ενώ δεν το πίνουμε αυτό μας καταπίνει . Καμουφλαρισμένο μέσα στα φρούτα και τους αθώους χυμούς, στα λαχανικά, στο κρέας και στα πάμπολλα παρασκευάσματα ( που ειρωνικά ονομάζονται αγαθά της ανθρώπινης διαβίωσης), ίσως ταράξουν τα γαλήνια νερά της σκέψης μας  αναφορές  που σχετίζονται με το ύδωρ και το πως μπορεί να επηρεάσει την ατομική μας υγεία.  «Εάν η συγκέντρωσή ανόργανου συστατικού του ξεπερνά κατά πολύ το επιτρεπόμενο όριο, μπορεί να προκαλέσει αρνητικές επιπτώσεις στην υγεία. Η χρόνια κατανάλωση νερού που περιέχει υψηλές ποσότητες βαρέων μετάλλων, όπως αρσενικό, μόλυμβο, χαλκό, επιφέρει νεφρικά προβλήματα και καρκίνο»…. Να μην αναφέρουμε και τις πηγές νιτρικών ή  τις υπόγειες διαδρομές που ακολουθούν  για να φτάσουν στο πιάτο μας, γιατί είναι θέμα που βρίσκεται στη ναφθαλίνη.
Όσο εμείς δεν πίνουμε  το «επικίνδυνο» γάργαρο νεράκι, να είμαστε ήσυχοι; και για το νερό που δεν πίνουμε, πόσο ανήσυχοι να είμαστε; Εφόσον επιλέγουμε τη δαπάνη για το νερό ΜΑΣ, πόσο κοστίζουν οι επιπτώσεις στο νερό που ΜΑΣ κερνάνε;
Γιατί  νερό από «νερό» έχει μεγάλη διαφορά.

Κ.Γρ.

Δήμος Άργους VS Κέντρα Εκπαίδευσης Ενηλίκων (παλαιότερη ανακοίνωση)


Kέντρα Δια Βίου Μάθησης Άργους – Μια πονεμένη ιστορία (Δήμος εναντίον ΚΔΒΜ)
Της Κατερίνας Γραμματικού
Υπεύθυνη εκπαίδευσης του Κέντρου Δια Βίου Μάθησης Δήμου Άργους –Μυκηνών


Από τότε που η Δια Βίου Μάθηση «ήρθε» στην Αργολίδα και στην πόλη του Άργους, ως οργανωμένη δομή το 2005 (επί δημάρχου Πλατή), πολλά έχουν αλλάξει. Παρότι όλα έδειχναν μια θετική προοπτική εξέλιξης, σε ποιοτικές προδιαγραφές βασισμένη, στον τομέα της εκπαίδευσης ενηλίκων, κάποιοι ανέκοψαν αυτήν την πορεία. Μέσα από το πρίσμα στρεβλών πολιτικών και κοντόφθαλμων εκτιμήσεων, σε πανελλαδικό επίπεδο, κάθε κίνηση για εκμετάλλευση ενός κοινού αγαθού που προσφέρεται δωρεάν στον πολίτη, όπως της παροχής ποιοτικής γνώσης οπισθοδρόμησε. Αυτό που συμβαίνει όμως σήμερα στο δήμο Άργους-Μυκηνών είναι ακόμη χειρότερο. Όταν σε πολλούς άλλους δήμους της Ελλάδας τα πρώην ΚΕΕ (κέντρα Εκπαίδευσης Ενηλίκων) «ξανάνοιξαν» ως Κέντρα Δια Βίου Μάθησης των δήμων πλέον, με λαμπρές προοπτικές και καλή συνεργασία σε πολλούς από αυτούς, στο δήμο Άργους-Μυκηνών βρήκαν την έδρα τους κλειστή και το έδαφος όχι ιδιαίτερα πρόσφορο!  Φανταστείτε ότι από τον Ιούλιο του 2014 βρέθηκαν χρήματα για να λειτουργήσουν τα προγράμματα μάθησης, αλλά δεν υπήρχε η διοικητική έδρα, ούτε αίθουσες διδασκαλίας και εξαφανισμένος ο εξοπλισμός μαζί με πολλά ακόμη υποστηρικτικά υλικά. Σήμερα λειτουργούν επίσημα τρία ΚΔΒΜ σε όλη την Αργολίδα (αφού πρώτα είχε προηγηθεί αίτημα ένταξης  του εν λόγω δήμου - με σκοπό την υλοποίηση δωρεάν προγραμμάτων στην εκπαίδευση ενηλίκων, από το ΙΝΕΔΙΒΙΜ του Υπουργείου Παιδείας). Το προτέρημα που είχε το Άργος όμως, έναντι των άλλων δήμων και αντίστοιχων Κέντρων ήταν ότι διέθετε δικό του κτίριο και πλήρη υλικοτεχνικό εξοπλισμό. Στοιχείο που του έδινε προβάδισμα και το οποίο απωλέσθηκε εν μια νυκτί, χύνοντας κάποιος αδέξια την καρδάρα. Το κτίριο της οδού Τσώκρη, όπου στεγάζονταν τα παλιά ΚΕΕ θα έπρεπε να είναι η έδρα του σημερινού ΚΔΒΜ, αφού αυτή είναι η φυσική του θέση. Οι υποσχέσεις της δημαρχίας να γίνει το ένα ή το άλλο δημιουργεί απλά σύγχυση στον πολίτη και κατάσταση διαρκούς αναμονής. Το εν λόγω κτίριο αφορά το κληροδότημα Στάμου. Ανακαινίστηκε από κονδύλια της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μέσω του Περιφερειακού Ταμείου για να λειτουργήσει ως Κέντρο Εκπαίδευσης Ενηλίκων (ενώ παράλληλα θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως πύλη πολιτισμού και τέχνης για τους πολίτες). Τελικά ναι μεν δωρίσθηκε στο δήμο, αλλά όχι και στους δημότες. Αφού το εσωτερικό του κτιρίου, εξοπλισμένο με σύγχρονα εποπτικά μέσα διδασκαλίας, γραφεία και βιβλιοθήκες, ηλεκτρονικούς υπολογιστές, συνολικής αξίας 500.000€, ξεκοιλιάστηκε από άγνωστους αρμόδιους, εκλεγμένους ή μη αντιπροσώπους του δήμου και κανένας δεν ξέρει που πήγαν (εκτός από μετρημένα πράγματα που έχουν τα σημερινά ΚΔΒΜ στην έδρα τους στη Ν. Κίο). Εκφράζω την απογοήτευσή μου και την ματαίωση που αισθάνομαι, ως προηγούμενη και σημερινή επίσης διαχειρίστρια και υπεύθυνη εκπαίδευσης του ΚΔΒΜ Άργους, για τις συνθήκες όπου υλοποιούνται τα προγράμματα μάθησης ενηλίκων. Η δυσφορία μου είναι δημόσιος απολογισμός για τα υπάρχοντα προβλήματα (πέραν των οικονομικών που έχουμε) και σχετίζονται με την ανεύρεση αιθουσών και εργαστηρίων πληροφορικής σε σχολεία, για παραχώρηση και εξοικονόμηση χρημάτων για την κάλυψη μικροαναγκών που δεν καλύπτονται από το πρόγραμμα, όπως και πολλά άλλα διαδικαστικά στα οποία χρειάζεται η εμπλοκή του δήμου, όπως ορίζεται από το Υπουργείο Παιδείας. Ο στόχος της λειτουργίας του Κέντρου είναι η κάλυψη μαθησιακών αναγκών των πολιτών με ποιοτικά προγράμματα εκπαίδευσης. Όταν όμως ψάχνουμε ποιο κλειδί ταιριάζει σε ποια τουαλέτα, ή ποιος είναι ο καλός διευθυντής σχολείου που δεν είναι ξινός και μας διαθέτει αίθουσες και εργαστήρια, ή ποιος αντιδήμαρχος -μετά από αφόρητη προσωπική πίεση - έχει κάποια λύση, να στοιβάξει τον κόσμο σε κάποιο αραχνιασμένο χώρο (όπως στρατώνες) και να βγει έτσι η υποχρέωση, μόνο χαρακτηριστικά ποιοτικής εκπαίδευσης δεν είναι αυτά. Κατέληξε μια υποχρέωση του δήμου να γίνεται πρόβλημα – εμπόδιο στην ομαλή λειτουργία του ΚΔΒΜ. Το να περιφερόμαστε ως ένα εκπαιδευτικό τσίρκο δεν λέγεται ποιότητα στη μάθηση, σήμερα μάλιστα, που θα πρέπει να σεβαστούμε τον έλληνα που θέλει να βγει από τον οικονομικό και κοινωνικό σκόπελο. Το ΚΔΒΜ καλύπτει σύγχρονες ανάγκες προσφέροντας γνώσεις-δεξιότητες-ικανότητες, όπως αυτές προκύπτουν από  το συνεχώς μεταβαλλόμενο οικονομικό περιβάλλον, μέσα στο οποίο ο ενεργός πολίτης προσπαθεί να προσαρμόζεται. Κατέληξα να απευθύνομαι στην αρχή του δήμου γιατί δεν έλαβα ουδεμία θέση ποτέ από τον υπεύθυνο παιδείας και από τον μέχρι σήμερα δήμαρχο όλο αυτό το διάστημα, σε ζητήματα που αφορούν την πορεία της δια βίου μάθησης στον τόπο σας και πως αυτή μπορεί να προωθηθεί στα πλαίσια ολόκληρου του δήμου. Θα θέλαμε (εκφράζοντας και την γνώμη πολλών εκπαιδευομένων στα προγράμματα) να απαντήσετε στους πολίτες, υπεύθυνα γιατί προέκυψαν προβλήματα, από την στιγμή που θα μπορούσαν να αποφευχθούν ; κατά  δεύτερον, το να διώχνεται μια υπηρεσία για να φέρνεται μια άλλη στρατολογώντας -με το δικαίωμα που σας δίνεται βέβαια- πενταμηνίτες «στρατιώτες» (όπως και εντός του εν λόγω κτιρίου της Τσώκρη επίσης, που ανοίξατε τις πόρτες στους συμβούλους ψυχολόγους), απλά μετακυλύετε το πρόβλημα το οποίο γίνεται αχυρόμπαλα για τους επόμενους, απαξιώνοντας τελικά τον πολίτη. Άλλωστε είναι μαθηματικά βέβαιο, ότι σε λίγα χρόνια η δια βίου μάθηση θα πέσει στις πλάτες του δήμου (δαπάνες και προϋπολογισμός), οπότε και θα αναλάβει αυτοτελώς το έργο. Κατά τρίτον, θα θέλαμε ως δήμαρχος, να δώσετε όχι προσωπικές ερμηνείες, αλλά δημόσια εξήγηση, όπως αρμόζει στην δημοκρατία μας.

Δευτέρα, 8 Ιουνίου 2015

Ένας νέος ' διαφορετικός' οδηγός για τα ταξίδια σας

Επιτέλους είδε το φως του ήλιου ένα βιβλίο που το ετοίμαζα καιρό τώρα.Μπορείτε να το αποκτήσετε
απο το ηλεκτρονικό βιβλιοπωλείο www.bookstars.gr
Καλά ταξίδια να έχετε μαζί του.
Κατερίνα Γραμματικού

Παρασκευή, 24 Απριλίου 2015


Ένας άλλος πολιτισμός είναι αυτός
                      της Γραμματικού Κατερίνας
Αν δημόσιοι χώροι καταπατούνται και μετατρέπονται σε τρελό παζάρι (καφενέδων με καρουζέλ μαζί), περιορίζοντας ασφυκτικά τον βιώσιμο χώρο…
Αν ποντάρουμε στην αμνησία των πολιτών, μπροστά στην έλλειψη στοιχειωδών υπηρεσιών (όπως φως, νερό, υγιεινή, πρόνοια), που βελτιώνουν την ποιότητα ζωής.[ Η κοινότητα διαθέτει δυνατή μνήμη και θυμάται όχι μόνον αυτά, αλλά και την χαμένη της γειτονιά, την ησυχία, την αισθητική]…
Αν τα σχολεία στεγάζονται σε ενοικιαζόμενα καταστήματα με βιτρίνα και μέσα σε ανθυγιεινά κοντέινερ…
Αν κάθε project υπηρεσίας κοινωνικού οφέλους, που γεννιέται με γενναία χρηματοδότηση, εκπνέει αμέσως με την παύση της…
Αν μαζί με τα αυτοκίνητα στους δρόμους τριγυρνούν και οι ψυχικά ασθενείς, ρολάροντας με την τρέλα των οδηγών… ενώ τα κέντρα ψυχικής υποστήριξης κρίνονται κάθε φορά από την πολιτεία ως μη ιεραρχημένης σπουδαιότητας και ασύμφορα...
Αν ψάχνω περίπτερο για τσιγάρα κι αυτό να εξαφανίζεται παίρνοντας μαζί του και τις εφημερίδες …
Αν μακιγιάρεται μια πόλη, ένα χωριό, όταν αυτό χρειάζεται ριζική αναδόμηση…
Αν κολυμπάς σε καθαρές θάλασσες- κι αυτό το καλοκαίρι- εισπνέοντας ταυτόχρονα διοξίνες και το χιόνι από τις στάχτες παρακείμενης χωματερής, να αποτελεί διασκεδαστικό παιχνίδι...
Αν δεν βλέπω μέσα στο σκοτάδι των απομονωμένων χωριών, είναι γιατί με «σκοτώνουν» τα εκτυφλωτικά φώτα της πόλης…
Αν προσπερνώ τον ηλικιωμένο, σπρώχνοντάς τον βίαια στον δρόμο γιατί δεν προλαβαίνω να τον περάσω απέναντι, γιατί βιάζομαι κι έχει κίνηση …
Αν στοιβάζουν την μια εκδήλωση μετά την άλλη - χωρίς ανάσα- στον ίδιο καταπονημένο  μνημειακό χώρο, την στιγμή που δίπλα υπάρχουν εγκαταλειμμένα κτίρια. [Άδεια οικόπεδα να χρησιμοποιούνται σε προσωρινά πάρκινγκ και να χορταριάζουν, αντί να γίνονται χώροι δημιουργικής απασχόλησης, έτσι όπως μετατράπηκαν τα σαλόνια των σπιτιών μας]...
Αν μπορώ να πηγαίνω ανενόχλητος, καβάλα με τη μηχανή μου πάνω σε πλατείες και στα πεζοδρόμια, μαζί με γέρους, νέους και μωρά, όλοι μαζί χαρούμενοι σαν μια οικογένεια…
Αν το καρότσι δεν με πάει παντού, παρά μόνον αν με σηκώσουν οι φίλοι μου…
Αν επενδύω όχι στον άνθρωπο, αλλά στην τέχνη κι αγοράζω ακριβά τον εισαγόμενο πολιτισμό του πολιτιστικού καλοκαιριού, κρίνοντας τις ντόπιες δημιουργίες ερασιτεχνικές (και από φτωχούς συλλόγους), σχεδόν ανάπηρες μπροστά στα τέρατα της Τέχνης. [Προσφέροντας την δυνατότητα – όπως μπορώ και κρίνω ως Εταιρεία Πολιτισμού του δήμου - να αφουγκραστούν οι καλλιτεχνικά ώριμοι πολίτες, την υψηλού επιπέδου παγκόσμια τέχνη και τον πολιτισμό και να αποσβεστεί ταυτόχρονα η επένδυση]..
Αν δεν σου επιτρέπεται να χρησιμοποιείς το ποδήλατό σου (ούτε για να πας στο σχολείο, ούτε στη δουλειά) γιατί προηγούνται τα αυτοκίνητα, που είναι πάρα πολλά και πηγαίνουν γρήγορα! Εξάλλου δεν υπάρχει ποδηλατόδρομος !
Αν αγοράζω φτηνά ακόμη, το νερό που πίνω, δεν ανοίγω την βρύση κι έχω το κεφάλι μου ήσυχο….
Αν  εμπιστεύομαι να μυούνται στην τέχνη μικρά παιδιά, μέσα από πρότυπα παρωχημένων φαντασμαγορικών show που ονομάζεται «παιδική σκηνή θεάτρου» …
Αν η οικολογική συνείδηση καθησυχάζεται με την φύτευση κάποιων καλλωπιστικών φυτών και δεκάδων λουλουδιών, που στολίζουν σαν γιρλάντες το γελοιοποιημένο αστικό τοπίο και κόβοντας ενοχλητικά δέντρα…
Αν μου λείπουν φάρμακα και γιατροί, ενώ τρέμω στην ιδέα μην……
Αν είμαι γέρος και δεν αγαλλιάζει η ψυχή μου σε κάποιο εύφορο ΚΑΠΗ. Όταν δεν έχω κανέναν δικό μου να με βγάλει στον ήλιο, να περπατήσω…
Αν δεν υπάρχει συναντήλιψη, αλλά κυριαρχούν προσωπικά οφέλη και η ανταμοιβή συμβαλλόμενων μερών, τότε υπάρχει εργολαβία πολιτισμού και ο καιρός περνά.

Μήπως ονειρεύομαι κάποιον άλλον διαστροφικό πολιτισμό;
                                                                   δημοσιεύτηκε από την παράταξη Άλλη Πρόταση στον διαδικτυακό τόπο  https://alliprotasi.wordpress.com/

Τρίτη, 3 Φεβρουαρίου 2015

Tώρα πια έγινες άγγελος

Τι ήθελε στη ζωή του ο πατέρας μου 

Σε ένα χωριό …..κάθονταν ένα απόβραδο του Σαββάτου σε κάποιο φτωχικό πανδοχείο οι χωρικοί (Εβραίοι στο σύγγραμμα). Όλοι τους ήταν ντόπιοι, εκτός από έναν, που κανένας δεν εγνώριζε. Ένας πάμφτωχος, κουρελιασμένος, που κούρνιαζε σταυροπόδι στη σκιά της σόμπας. Οι συζητήσεις δίναν και παίρναν. Πετιέται κάποιος και ρωτά τι θα επιθυμούσε ο καθένας, εάν ήταν να πραγματοποιηθεί μία ευχή του. Ο ένας ήθελε χρήματα, ο άλλος έναν γαμπρό, ο τρίτος ένα νέο πάγκο για το ξυλουργείο, και ούτω καθεξής.
Αφού όλοι πήραν τον λόγο, έμεινε τελευταίος ο ζητιάνος στη γωνιά της σόμπας. Απρόθυμα και διστακτικά υποχώρησε στις ερωτήσεις: « Θα ήθελα να’ μουν ένας παντοδύναμος βασιλιάς, και να’ μουν κύριος σε μια μεγάλη χώρα, και τη νύχτα να’ πεφτα για ύπνο στα παλάτι του και από τα σύνορα να μπούκαρε ο εχθρός  και πριν να ξημερώσει να΄ φταναν οι καβαλάρηδες μέχρι το κάστρο μου, κι αντίσταση καμία να μην υπήρχε , και να ξύπναγα με τρόμο, και να μην είχα χρόνο ούτε να  ξεφύγω, και μέσα από τα βουνά, πεδιάδες, δάση και λόφους, και δίχως σταματημό κυνηγημένος μέρα και νύχτα , να’ φτανα στα καλά μου σε αυτόν εδώ τον τόπο, στη γωνιά σας. Αυτό θα’ θελα».
Δίχως να καταλάβουν, κοιτάχτηκαν οι άλλοι μεταξύ τους. «Και τι θα κέρδιζες από όλα αυτά;», ρώτησε ένας. «Ένα πουκάμισο», ήταν η απάντηση.

Εγώ πάντα ζητούσα περισσότερα και τι κατάλαβα.

[Από το βιβλίο του Μπέγιαμιν (Εκλογή). Ο τίτλος είναι δικός μου]. 

Κυριακή, 12 Οκτωβρίου 2014

Dylan Thomas

Κι ο θάνατος δεν θα ‘χει εξουσία
Κι ο θάνατος δεν θα ‘χει εξουσία.
Γυμνοί οι νεκροί στον άνεμο και το γερτό φεγγάρι
Με τον άνθρωπο θα σμίξουνֹ
‘Οταν γλυφτούν τα κόκκαλα τους
και τα γλυμμένα κόκκαλα χαθούν,
Θα ‘χουν αστέρια σε αγκώνα και ποδάριֹ
Αν και τρελοί, θα συνεφέρουν,
Αν θαλασσόπνιχτοιν θ’ αναδυθούν,
Αν κι εραστές χαμένοι αυτοί, δεν θα χαθεί η αγάπηֹ
Κι ο θάνατος δεν θα ‘χει εξουσία.
Κι ο θάνατος δεν θα ‘χει εξουσία.
Κάτω απ’ τις δίνες τις θαλάσσης
Χρόνια χωμένοι αυτοί, θάνατο ανεμόδαρτο δεν θα ‘βρουνֹ
Σε μέγκενη στριμμένοι, με τους τένοντες λυμένους,
Παιδεμένοι σε τροχό, δεν θα τσακίσουνֹ
Στα χέρια τους η πίστη θ’ ανοίξει
Και μονόκερα στοιχειά θα τους ξεσκίσουν,
Κουρελιασμένοι ολόκληροι, και δεν θα σπάσουνֹ
Κι ο θάνατος δεν θα ‘χει εξουσία.
Κι ο θάνατος δεν θα ‘χει εξουσία.
Ας πάψουν πια να σκούζουν στ’ αυτιά τους οι γλάροι
Και στις ακτές τα κύματα να σκάζουν άγριαֹ
Λουλούδι όπου ξεμύτισε μην ξεμυτίσει πια
Να υψώσει το κεφάλι του στους χτύπους της βροχής.
Αν και τρελοί, αν και νεκροί σαν τ’ άψυχα καρφιά,
Κεφάλια σημαδιών αυτοί, χτυπούν με μαργαρίτεςֹ
Χτυπούν τον ήλιο, όσο που να ξεκαρφωθείֹ
Κι ο θάνατος δεν θα ‘χει πια εξουσία.
Dylan Thomas

Πέμπτη, 4 Ιουλίου 2013

Πυρηνικό αγγουράκι

γιατί να μοιάζουν τόσο;;  τυχαίο είναι;

επέλεξα αυτό το μοντάζ φωτογραφιών όταν καθάριζα ένα αθώο αγγουράκι κι ανοίγοντας τον Η/Υ μου ήρθε στο μυαλό ένα αθώο σηματάκι και δεν ξέρω πως και τι έγινε και τα πάντρεψα. Έτσι εντελώς αθώα!
ΥΓ. Ουδεμία παρέμβαση έγινε στις φωτογραφίες, πέραν του μοντάζ!
 ...αγγουράκι για την όρεξη , αν δεν έχετε!!

Τα χρόνια της αρχαίας σκουριάς άρχησαν

                                                                                             

Τρίτη, 26 Φεβρουαρίου 2013

Μνημειακή Μαγειρική



εξαιτίας της εργαστηριακής μαγειρικής που μου ξύπνησε μνήμες επιμνημόσυνης μαγειρικής μα καθόλου haute cousine
σε αντιπαράθεση  με τη Νέα Μαγειρική και Μοριακή γαστρονομία αντιπαραθέτω τη Μνημοσύνη της παιδικής μου ηλικίας, της πιο αξιόλογης περιόδου (μαγειρικής) μνήμης καθώς, δίχως να έχουμε στο σπίτι μας "φορμάικα" ( που ήταν το όνειρο της μητέρας μου), χα,χα γίνονταν θαύματα!




Συγκρίνοντας τις πατάτες τηγανιτές με το άρωμα του γιασεμιού έξω απο το παράθυρο, την αρπερόριζα που χύνονταν έξω απο την γλάστρα και τα βερύκοκα στο καφάσι που μόλις είχαν καταφτάσει απο το άλλο χωριό παραθέτω (από βιβλίο που διάβασα πρόσφατα) μερικά δημιουργικά πιάτα επωνύμων μαγείρων που τις θεωρώ το λιγότερο επιδειξιομανία ....
καπνιστός αέρας με λάδι και αλάτι,;;;
παγωμένο νερό από μούρα με καπνό και χαβιάρι από μούρα και χαρτί λουλουδιών , μπαλόνι από γκοργκοντζόλα, ;;;;
 μούμια μπαρμπουνιού , ;;;;
ραβιόλια με "μιμητικά" φιστίκια (mimetic nauts) ;;;
παγωμένος αέρας από παρμεζάνα ;;;;
και πολλά ακόμα τέτοια πιάτα (;;;) που σας περιμένουν (αρκεί να ξέρετε σε πιο εστιατόριο φτιάχνονται για να μην πάτε) αποτελούν παραδείγματα αφηρημένης μαγειρικής!
(από ένα καταπληκτικό παρόλα αυτά βιβλίο του ΕΠΙΚΟΥΡΟΥ , εκδ. ΙΚΑΡΟΣ, σελ 197).

αντιπαραθέτω σ' αυτές τις ουράνιες σταγόνες παιδικής ηλικίας  (που διακατέχει το chef) τις δικές μου γουλιές απόγνωσης, εξαιτίας μιας βιωμένης -και όχι απαραίτητα αθώας- παιδικής  ηλικίας.

Νομίζω ότι ένα είναι το άρωμα στη μαγειρική του χθες, για μένα . 
Φοράει εκείνα τα τρυπημένα ρουχαλάκια , αποφόρια της μετανάστριας ξαδέλφης ,
τα επιτηδευμένα αλλά τόσο χαριτωμένα, τα αθώα φουστανάκια των εκκλησιαστικών πανηγυριών
και των ονομαστικών εορτών.
Μυρίζει αρώματα πολλά, 
λιβάνι εκκλησίας, 
 βιολέτα από τον κήπο, 
παπαρούνα του αγρού. 
Μυρίζει μέντα , μαϊντανό και δυόσμο , μύρισμα απ'τον κήπο.
Είναι πολλά κι όμως ένα : η μνήμη.
έχει αρώματα essance από την αιώνια μνήμη , της παιδικής..
Έχει μυρωδιά ιδρώτα , χώματος
 κι αγριόχορτα, κολλημένα πάνω του. 
έχει εκείνο το "κάτι" απ' τα καλοκαίρια , του φωτός και του ουρανού , της θάλασσας...
εκείνο που ψάχνεις να μυρίσεις σήμερα , το χθες αλλά δεν μυρίζει . 

Όλα αυτά τα αρώματα τα έβαλα στα φαγητά εκείνα που μυρίζουν "κουζίνα της μαμάς".....
φαγητά στο τηγάνι , ταγκισμένο λάδι , πατάτα  με αυγά , μελιτζάνες , γεμιστά...
τώρα που γυρεύω λίγη από εκείνη τη γεύση , την σπάνια και ευωδιαστή , ψάχνοντας τον τέλειο συνδυασμό, την τέλεια δοσολογία, βάζω λίγο από τον δικό μου αιώνιο εαυτό,  λίγο απο την παράδοση, πολύ από του χθες συστατικά, μνήμη, φως, ουρανό, ζέστη μα τίποτα ...
με τίποτα δεν μοιάζει με εκείνο το πιάτο του χθες ..
μάλλον σκέφτηκα δεν θα γίνω ποτέ υπέροχη μαγείρισσα   ...(συγνώμη μαμά)!
μήπως φταίει που μαγειρεύω για μένα;; μήπως γιατί η κουζίνα συμβολίζει ακόμα κάτι το γυναικείο κι εγώ παραμένω φεμινίστρια και οπαδός του όλοι ίδιοι όλοι διαφορετικοί; μήπως πάλι αυτό είναι άσχετο και το μόνο που έχω είναι η αίσθηση ότι θα αποτύχω; ότι δεν θα το κάνω νόστιμο;
μα η νοστιμιά έπρεπε να το ξέρω καλά αυτό δεν βρίσκεται στη γεύση απόλυτο όσο στη μνήμη. αφού εγώ το γράφω τα ξεχνάω .η μνήμη χρυσόψαρου του μυαλού μου είναι μάλλον μεγαλύτερη απο τη βιωματική μνήμη.

ΥΓ
 το POST γράφτηκε εξαιτίας κάποιων αναγνωσμάτων που με ταλαιπωρούν τον τελευταίο καιρό.










Τετάρτη, 23 Ιανουαρίου 2013

ψηλά πετούν τα σύννεφα

στα 1600 μ. πετώ ιδανικά , πιο χαμηλά απο ότι ξεφεύγω άλλες φορές, παλεύω τον άνεμο πιο σοβαρά
συναγωνίζομαι  τα ύψη με βαση το ύψος μου,  ζυγίζω  καλύτερα τις δυνάμεις μου, δίχως να χρειάζομαι πολύ οξυγόνο
μαθαίνω να αντέχω σαν τον δύτη σε μακροβούτι..


Μαιναλο

Book Guide