Πέμπτη, 25 Φεβρουαρίου 2010


Αφιέρωμα: Θεατρικές παραστάσεις Ναυπλίου


Σε αναφορά με τις παραστάσεις που κατά καιρούς «ανεβαίνουν» από το θέατρο του Ναυπλίου , ένα θέατρο δίχως ταυτότητα, όνομα και αριθμό , που ότι προσφέρει καταβροχθίζεται από τους πεινασμένους του θεάματος πολίτες του Δήμου (και όποιων άλλων εγκαίρως το μαθαίνουν), παραθέτω κάποια απλά και κατανοητά κείμενα και σκέψεις.
"Ο σκηνοθέτης ", όποιος είναι ή θέλει να λέγεται έτσι έχει σοβαρή ευθύνη ( σε βιβλίο του ο Ραφαηλίδης προτιμά την αμερικανιά του Διευθυντή – Director- )και το προτιμάμε κι εμείς- εξάλλου ο όρος «σκηνοθέτης» έχει εκφυλιστεί. Ακούμε συχνά , σκηνοθέτησε το έγκλημα, σκηνοθεσία η συμπεριφορά του , τα είχε σκηνοθετήσει όλα προκειμένου να με διώξει…..κλπ.κλπ.) και είναι αυτός που "παίρνει θέση στη διαδικασία του ανεβάσματος ενός έργου. Δεν καλείται να λύσει τα τεχνικά προβλήματα (αλλοίμονο! γι’ αυτό υπάρχουν οι σπουδαγμένοι) , για το πότε θα μπει ή θα βγει από την σκηνή ο ηθοποιός , για την ροή του διαλόγου , την αλλαγή και την χωροταξία της κάθε σκηνής, αλλά επιτελεί τη συνειδητή ερμηνευτική παρέμβαση ως δημιουργού , όπου η οπτική του για το έργο είναι η σφραγίδα της παράστασης" [από εκπαιδευτικό υλικό θεατρικής παιδείας, Κακουδάκη –Απέργη].
[Παρένθεση: Ο σκηνοθέτης δεν είναι(μπορεί να είναι και να μην είναι) ταυτόχρονα διασκευαστής, αν όχι διασκεδαστής , δεν αρκεί (όπου επαρκεί) να είναι και μεταφραστής , σκηνογράφος και γιατί όχι θα μου πείτε και οτιδήποτε άλλο σχετικό με την θεατρική παράσταση, επειδή πιάνουν τα χέρια του και θεωρείται πολύ ικανό άτομο, παρά μόνον αν μιλάμε για διάνοια , θέμα χαρισματικού ατόμου. Πάντα θα υπάρχουν πάρα πολλά ικανά ή και ικανότερα μεταξύ τους άτομα, που όταν όμως είναι μόνιμα σε αδράνεια και δεν θα δράσουν ποτέ παρά μόνον αν συγκριθούν ή δοκιμαστούν τότε μοιραία θα αναμένουμε τα προβλεπόμενα κάθε φορά .….]
Συνεχίζουμε «Η συνεισφορά της σκηνογραφίας στο θέατρο είναι η απόδοση της δράσης και των νοημάτων του έργου στην εικαστική γλώσσα» (Ελένη Βακαλό).
Υπάρχει και η άποψη που συμπληρώνει τα παραπάνω « όταν μπορώ να πάρω οποιονδήποτε άδειο χώρο και να τον ονομάσω γυμνή σκηνή » [Πίτερ Μπρούκ].
Ηθοποιός : εντάξει σημαίνει φως , το ξέρουν όλοι . «Δίχως αυτήν τη λέξη δεν θα υπήρχε καμιά άλλη στο βιβλίο τούτο, γιατί το πρωτοκύτταρο της θεατρικής τέχνης είναι ο ηθοποιός» (Αλ. Σολομός από το θεατρικό λεξικό).
«Το θέατρο είναι το παιχνίδι που δημιουργεί μέσα στο χώρο τη ζωή , χρησιμοποιώντας ως μέσο το ανθρώπινο Ον» (Ζαν Λουί Μπαρρώ).
«Το θέατρο είναι μια θεότητα ή να θέλετε , ένα τέρας με δυο κεφάλια» [Ερμάν Κλοσσόν].
Στα παραπάνω δεν αντιτάσσεται η άποψη που λέει ότι «Στο σύγχρονο θέατρο δεν αρκεί πλέον η παρουσία ενός λαμπερού πρωταγωνιστή για να έχουμε μια ενδιαφέρουσα παράσταση . Το ζητούμενο είναι η σωστή εκμετάλλευση όλων των δυνατοτήτων του θεατρικού κόσμου και η σωστή δοσολογία τους» [Χαρά Μπακονικόλα].

ΥΓ. Κατεπείγον : Αναδιανομή ρόλων.
SOS Παιδικό θέατρο.
Στην φωτογραφία :Η Κλυταιμνήστρα σκοτώνει την Κασσάνδρα (περ. 430 π.Χ. από παράσταση σε αγγείο εμπνευσμένο από τον κύκλο της Ορέστειας).

Δευτέρα, 22 Φεβρουαρίου 2010

Της Πεταλούδας...ξανά και ξανά η συνέχεια

Κάποια από τα βράδια που περνώ την λεωφόρο του πολιτισμού , εκεί που στη σειρά στοιβάζονται βενζινάδικα, εργοστάσια, φαναρτζίδικα, μάντρες αυτοκινήτων, σωφρονιστικά καταστήματα και κέντρα ψυχικής υγείας, βλέπω τις πεταλουδίτσες , εκείνες τις τρυφερές ,τις πανέμορφες αυτές ψυχούλες να πηγαίνουν αντίθετα στο δρόμο –ενάντια στο ρεύμα- δίχως να αντανακλούν οι μπλούζες τους, δίχως άμυνα καμιά λες μοιραία βαδίζουν, μάχονται, δεν αμύνονται, με τον δικό τους ιδιαίτερο τρόπο το άπειρο πολεμούν. Είναι θαρρώ οι τελευταίοι επαναστάτες που ζουν ανάμεσά μας μόνοι τους. Πηγαίνουν ενάντια στο ρεύμα , όχι για προστασία (ώστε τα αυτοκίνητα να τους βλέπουν ευκολότερα!) αλλά από έλλειψη φόβου και ελέγχου , έτσι νοιώθουν αυτές οι ψυχές την ελευθερία . Αλήθεια πόσο εύκολα λέγεται αυτή η λέξη και πόσο δύσκολα την νοιώθεις. Γι΄αυτό τους χαίρομαι και τους εκτιμώ. Είναι οι τελευταίοι γενναίοι. Παράδειγμα προς μίμηση.
Οι πεταλουδίτσες κρατούν πάντα κάτι στο χέρι, μια τσάντα, έναν καφέ, άλλοτε φαγώσιμα, άλλοτε βιβλία.... τα «πολιτισμένα» αγαθά του κόσμου που τους ταπεινώνει . Ζουν ελεύθερα στην απεραντοσύνη του μυαλού τους, με πλήρη συναισθήματα , χωρίς όμως να πρέπει να ντρέπονται γι΄αυτά, ούτε όμως και γι’αυτά που κάνουν. Κυκλοφορούν ελεύθερα στο δρόμο , εκεί που εμείς φοράμε ζώνες ασφαλείας , προστασίας ενδεχόμενου εξωτερικού κινδύνου, ξεγελώντας ψευδαισθήσεις με έναν καλό αερόσακο νέας τεχνολογίας, αφήνοντας ανεξέλεγκτο το μέγα εσωτερικό μας κίνδυνο.

Book Guide