O Παρλαπίπης

Πάρκο (αλλιώς λέγεται και άλσος) Ναυπλίου -Πρωΐνό Σαββάτου Ποτέ κάτι δεν είναι ίδιο αν το κοιτάξουμε από άλλη οπτική γωνία και θέση, αν αλλάξει η όρασή μας, η διάθεση και η φαντασία μας. Όταν όμως μιλά η εικόνα οι λέξεις παύουν αλλιώς μπορεί και να παραπλανούν , σιωπούν, δίνοντας τόπο στην αλήθεια. Στην πόλη του Ναυπλίου μια πόλη μικρή που τρώει όμως όλο το φαί της και μεγαλώνει ολοένα άλλοτε μια εικόνα είναι όμορφη κι άλλοτε άσχημη πότε γελάει και πότε κλαίει πότε πονάει και πότε δεν πονάει άλλοτε μιλάει κι άλλοτε σιωπά πότε μουτρώνει και πότε μαλακώνει πότε είναι ήρεμη και πότε άγρια πότε αγαπά και πότε μισεί…… Γι΄ αυτό και την Δευτέρα πρωί γελά ενώ το Σάββατο κλαίει Την Τρίτη αγαπά και τις γιορτές μισεί Την Τετάρτη μαλακώνει και την Παρασκευή μουτρώνει Την Πέμπτη μιλά και την Κυριακή σιωπά. Το Πάρκο της πόλης, ένα τόσο δα αλσάκι , μια πατουλιά γης , άλλοτε μας γελά και άλλοτε κλαίει και πονά .Ολοένα και γίνεται απο πεζόδρομος λεωφόρος, με θέσεις για παρκάρισμα και όχι για βολτ...

Μπορώ να μαθαίνω κι όταν ακόμα μεγαλώσω ; Στο μύθο ή στην αλήθεια πάνω που είναι φτιαγμένη η ελεύθερη κοινωνία είσαι ελεύθερος να διαλέξεις αν θες να συνεχίζεις να μορφώνεσαι ή όχι, να συνεχίσεις το σχολείο ή όχι. Σίγουρα θα είχες πολλούς λόγους όταν είσαι μαθητής να μην πας σχολείο κι άλλους τόσους για να πας. Όταν μάλιστα ως σύγχρονος πολίτης και ώριμος ενήλικας, με τις συνεχείς επαγγελματικές απαιτήσεις αλλά και για προσωπικές ανάγκες εξέλιξης και ανάπτυξης, δεδομένου ότι το κοινωνικό και οικονομικό πλαίσιο μετασχηματίζεται και πρέπει να συμβαδίσουν οι ανάγκες με τις τρέχουσες εξελίξεις, τότε μπορεί να θες να γίνεις πάλι μαθητής! Μαθητής όμως ξανά; Πότε και κάτω από ποιες συνθήκες θα μπορούσε να οριστεί το όλο πλαίσιο μάθησης στους ενήλικες μαθητές; Τι θα αποτελούσε την ικανή και αναγκαία συνθήκη μάθησης; Στην εκπαίδευση ενηλίκων ( Adults Education ή Education of Adults) και στα πλαίσια του Θεσμού της Δια Βίου Μάθησης (Life Long Learning) οι εκπαιδευόμενοι – ενήλικες μαθητές- απ...

Συνειρμός Νο. Ι Ευγνωμοσύνη Οφείλω και πρέπει να ανταποδώσω ευγνωμοσύνη, να αποτίσω φόρο τιμής στους παροικούντες εις τις Φαρμακοβιομηχανίες, στους ερημίτες εκείνους ερευνητές, που νυχθημερόν ασκητεύουν σε μοναστηριακά ερευνητικά κέντρα, παρασκευάζοντας στα εργαστήρια νέα φάρμακα , εμβόλια, για (και) νέες ιώσεις και νέες αρρώστιες, που φτιάχνουν από κύτταρα νέες ζωές. Θέλω να αποδώσω τιμές στους λεγεωνάριους της επιστήμης, στους τετιμημένους γιατρούς- ψυχιάτρους για τα επιτεύγματα και τις θεωρίες της επιστήμης τους, τους ξορκιστές του θανάτου, στους ευδαίμονες μεταπράτες, φαρμάκων και ιατρικών αγαθών, στους ιατρικούς επισκέπτες, στους Ανθρώπους πάνω από όλα . Σε αυτούς που τηρούν επαγγελματικούς ιερούς όρκους (σιωπής) και υποσχέσεις αντίστασης στον πειρασμό - εξευτελισμό του χρήματος , που μετρούν το ηθικό χρέος της Γνωμάτευσης «χορηγώντας » ανάλογα , με το ύψος της παραγγελίας (Λογική και Ευαισθησία μπακαλόγατου - σούμα καντάρι..). Ποτέ άλλοτε τέτοιο ανθρωπιστικό κίνητρο δεν α...

Αφιέρωμα: Θεατρικές παραστάσεις Ναυπλίου Σε αναφορά με τις παραστάσεις που κατά καιρούς «ανεβαίνουν» από το θέατρο του Ναυπλίου , ένα θέατρο δίχως ταυτότητα, όνομα και αριθμό , που ότι προσφέρει καταβροχθίζεται από τους πεινασμένους του θεάματος πολίτες του Δήμου (και όποιων άλλων εγκαίρως το μαθαίνουν), παραθέτω κάποια απλά και κατανοητά κείμενα και σκέψεις. "Ο σκηνοθέτης ", όποιος είναι ή θέλει να λέγεται έτσι έχει σοβαρή ευθύνη ( σε βιβλίο του ο Ραφαηλίδης προτιμά την αμερικανιά του Διευθυντή – Director- )και το προτιμάμε κι εμείς- εξάλλου ο όρος «σκηνοθέτης» έχει εκφυλιστεί. Ακούμε συχνά , σκηνοθέτησε το έγκλημα, σκηνοθεσία η συμπεριφορά του , τα είχε σκηνοθετήσει όλα προκειμένου να με διώξει…..κλπ.κλπ.) και είναι αυτός που "παίρνει θέση στη διαδικασία του ανεβάσματος ενός έργου. Δεν καλείται να λύσει τα τεχνικά προβλήματα (αλλοίμονο! γι’ αυτό υπάρχουν οι σπουδαγμένοι) , για το πότε θα μπει ή θα βγει από την σκηνή ο ηθοποιός , για την ροή του διαλόγου , την αλλ...

Της Πεταλούδας...ξανά και ξανά η συνέχεια Κάποια από τα βράδια που περνώ την λεωφόρο του πολιτισμού , εκεί που στη σειρά στοιβάζονται βενζινάδικα, εργοστάσια, φαναρτζίδικα, μάντρες αυτοκινήτων, σωφρονιστικά καταστήματα και κέντρα ψυχικής υγείας, βλέπω τις πεταλουδίτσες , εκείνες τις τρυφερές ,τις πανέμορφες αυτές ψυχούλες να πηγαίνουν αντίθετα στο δρόμο –ενάντια στο ρεύμα- δίχως να αντανακλούν οι μπλούζες τους, δίχως άμυνα καμιά λες μοιραία βαδίζουν, μάχονται, δεν αμύνονται, με τον δικό τους ιδιαίτερο τρόπο το άπειρο πολεμούν. Είναι θαρρώ οι τελευταίοι επαναστάτες που ζουν ανάμεσά μας μόνοι τους. Πηγαίνουν ενάντια στο ρεύμα , όχι για προστασία (ώστε τα αυτοκίνητα να τους βλέπουν ευκολότερα!) αλλά από έλλειψη φόβου και ελέγχου , έτσι νοιώθουν αυτές οι ψυχές την ελευθερία . Αλήθεια πόσο εύκολα λέγεται αυτή η λέξη και πόσο δύσκολα την νοιώθεις. Γι΄αυτό τους χαίρομαι και τους εκτιμώ. Είναι οι τελευταίοι γενναίοι. Παράδειγμα προς μίμηση. Οι πεταλουδίτσες κρατούν πάντα κάτι στο χέρι, μια τσ...

Νάρκισσος και Ψειρόστομος Είπαν τους bloggers Νάρκισσους. Σε επίσημο φύλλο Πανελλαδικής κυκλοφορίας εφημερίδα (Επενδυτής). Και με ξαναβρήκε η εσωστρέφειά μου , σαν παλιά αρρώστια που σου δηλώνει την τυραννία της . Ύστερα από κατάσταση συλλογισμού όμως θεωρώ προσωπική υποχρέωση να εκθέσω και σε άλλους την αρρώστια μου , την φαγούρα να αυτοαναλύομαι και να ξεψειρίζω τις πληγές από την ατέλειές μου που με τρώνε συνεχώς.

ΤΟ ΔΕΜΑ ……Αμέρικα, Αμέρικα Η Αμερική δεν συμβολίζεται μόνο με το άγαλμα της Ελευθερίας και τους πύργους της. Είναι οι άνθρωποι και οι μνήμες τους. Για μένα τα δέματα απ' τον θείο ήταν η Αμερική. Ο ίδιος γινόταν το σύμβολο μιας «μεγάλης» χώρας, σύμβολο της ελευθερίας μέσα από τα υλικά και τα άυλα πράγματα που   διακινούσε στοργικά . Μετανάστης στην Αμερική του ’60 είδε πολλά. Είδε σε σινεμασκόπ προέδρους να αλλάζουν, να ετοιμάζουν πολέμους,  να σκοτώνονται. Είδε το όνειρο από κοντά! Συνέχιζε πάντα αέναα να διακινεί δέματα προς τους συγγενείς στη μητέρα πατρίδα. Το δέμα ήταν ολόκληρο εμπόρευμα. Ένας θησαυρός για τη δεκαετία του ’70 από οδοντόπαστες (Kolynos ή Golgate), καραμέλες, τσίχλες, ρούχα φορεμένα ή αφόρετα, υφάσματα, χαβανέζικα πουκάμισα, μέχρι αλεύρι και οδοντογλυφίδες! Ολάκερη η Αμερική σ΄ένα πακέτο μέσα. Στοιβαγμένα όπως ήταν για μέρες πολλές μέχρι να διασχίσουν τον Ατλαντικό, τη Μεσόγειο, τα υφάσματα κα τα μικροπράγματα, όλα εκείνα τα αγαθά του πλεονάσματος...

Ο Ποιητής και η Μούσα Ο ΠΟΙΗΤΗΣ Προς τι καλόν, τι όφελος ηθέλησεν η τύχη, κ' εν τη αδυναμία μου επλάσθην ποιητής; Μάταιοι είν' οι λόγοι μου• της λύρας μου οι ήχοι αυτοί οι μουσικώτεροι δεν είναι αληθείς. Εάν θελήσω ευγενές αίσθημα να υμνήσω, όνειρα είν', αισθάνομαι, η δόξα κ' η αρετή. Παντού απογοήτευσιν ευρίσκ' όπου ατενίσω, κ' επί ακάνθων πανταχού ο πους μου ολισθεί. Η γη 'ναι σφαίρα σκοτεινή, ψυχρά τε και δολία. Τα άσματά μου πλανερά του κόσμου είν' εικών. Έρωτα ψάλλω και χαράν. Αθλία παρωδία, αθλία λύρα, έρμαιον παντοίων απατών! ΕΡΑΤΩ Η ΜΟΥΣΑ Δεν είσαι ψεύτης, ποιητά. Ο κόσμος τον οποίον οράς εστίν ο αληθής. Της λύρας αι χορδαί μόναι γνωρίζουν τ' αληθές, και εις αυτόν τον βίον οι ασφαλείς μας οδηγοί μόναι εισίν αυταί. Του θείου είσαι λειτουργός. Σοι έδωκε τον κλήρον του κάλλους και του έαρος. Μελίρρυτος αυδή ρέει από τα χείλη σου, και θησαυρείον μύρων είσαι - χρυσή υπόσχεσις και άνωθε...

Χανόμαστε!!!