O Παρλαπίπης

΄Oλα τα ΡΑΙΧ του κόσμου, οι Σημαίες κι ένα μεγάλο ΟΧΙ. Η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία , το Α’ Ράιχ, ο Μπίσμαρκ , ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος , ο Καπιταλισμός , το Bauhaus , το Γ’ Ράιχ και το Εθνικοσοσιαλιστικό Γερμανικό Κόμμα , έφεραν την πτώση του προσώπου που το ανέδειξε. Έφεραν την ήττα του Υπερανθρώπου του Νίτσε και η θραύση κρυστάλλων του Ολοκληρωτισμού γέννησε τον άσβεστο φόβο στα κομμένα μυαλά των ανθρώπων του. Φύρερ & Ντούτσε. Δυο πρόσωπα για μια ΕΜΜΟΝΗ ΙΔΕΑ. Σωά , η αλησμόνητη λέξη, έτσι όπως ορίζουν οι Εβραίοι το ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ . ΝΑΖΙ, το κίνημα της εξουσίας και η αλησμόνητη λέξη όλων των υπολοίπων. Κι όμως ο Ολοκληρωτισμός γεννήθηκε σε Καπιταλιστικό σύστημα , σε Βιομηχανοποιημένες οικονομίες και Δημοκρατικές κοινωνίες. Κάθε σχηματισμός ως ολότητα ενέχει βαθμό Δημοκρατίας , ελευθερίας και ολοκληρωτισμού. Γιατί όχι και Φασισμού. Ακόμη όμως και στη Δημοκρατία υπάρχουν μηχανισμοί καταπίεσης , καταστολής , προκειμένου να ασκηθεί η ΕΞΟΥΣΙΑ και να διατηρηθεί η Υποδούλουση των πολλών . ...

ΑΡΓΟΛΙΚΟΣ ΚΟΛΠΟΣ ΗΣΥΧΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

Όταν τα χρώματα στερεύουν γιατί στερεύει η φαντασία όλα ένα χρώμα γίνονται, λίγες οι λέξεις, μια η κλίση : πράσινο το χρώμα.... πράσινη η φύση πράσινη η ελπίδα πράσινη η ομάδα πράσινος ο γεωφυσικός χάρτης πράσινη η βλάστηση πράσινο το Ακρωτήρι πράσινο το τσάι πράσινο το σαπούνι πράσινο το παντελόνι πράσινο το μπουκάλι πράσινο το μπαλόνι πράσινη η μπύρα πράσινο το χορτάρι πράσινο το δέντρο πράσινη η τσουκνίδα πράσινη η γραμματοσειρά πράσινος ο Δήμος πράσινη η χώρα πράσινο το κόμμα πράσινα τα άλογα.

Η Μοναξιά του Ποδηλάτη Βροχή οι ποδηλάτες έπεφταν απόγευμα Σαββάτου καμουφλαρισμένες σταγόνες γίνανε πάνω σε ερωτικά σατέν,αποκοιμήθηκαν γλυκά στις ράχες σαλονιών, σε τετράγωνες οθόνες μέσα κρύφτηκαν στις ράθυμες κι ανάλαφρες εκείνες ώρες -τις απογευματινές- Με του καιρού τη συστολή ….με τη βροχή μαζί…. νικήθηκαν μεμιάς οι ποδηλάτες... Παρατημένα πίσω τους τα σύνεργα: ρόδες, φρένα, πεντάλ και λασπωτήρες, δυναμό, κουδούνια , σύμβολα μιας χούφτας ανθρώπων, λάβαρα επανάστασης, που όλα μαζί πόνταραν σε κίνημα μιας Ιδέας.. Η Ιδέα: το ποδήλατο = λάβαρο με αυτό θα δείξουμε πως κάτι απαιτούμε . Παρότι μάθαμε να συγχωρούμε και στον χ(κ)αμένο να ποντάρουμε δεν πάψαμε , ας κόψουμε συνήθειες παλιές και πίσω να μην κάνουμε στους δύσκολους καιρούς.....γιατί όταν οι πολλοί βαράμε πεταλιά , οι Ολίγοι να βαράνε μ..... [Mε αφορμή την Ποδηλατάδα στο Ναυπλιο στις 26/9/09 που ακυρώθηκε λόγω βροχής]

ΤΑ ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΑ Άκαπνοι, υγιείς , ενοχλημένοι από τους άλλους, τους καταπιεστές - καπνιστές βάλθηκαν τα βλαβερά Τσιγάρα να τα βγάλουν κι Απαγορευμένα . Ξεχνάνε μάλλον τα μυριάδες σπιτικά που στήσανε τσιγάρα , ποτά, ξενύχτια και λοιπά…. Αφιερώνω τους παρακάτω στίχους στους μη καπνίζοντες κορακοζώητες. Μπορεί κάποτε να γίνουν απαγορευμένοι, γι΄αυτό κάντε τους save as… στον Υπολογιστή σας... Όσοι με το χάρο γίναν φίλοι με τσιγάρο φεύγουνε στα χείλη Στα τρελά τους όνειρα δοσμένοι Πάντα γελαστοί….πάντα γελαστοί…. πάντα γελαστοί και…γελασμένοι Άλκης Αλκαίος Σε επόμενο Post θα ακολουθήσουν φωτογραφίες –«Απαγορευμένες»- που θα έχουν θέμα το τσιγάρο. Όσοι ενοχληθούν από τους καπνούς των φωτογραφιών να κόψουν την ανάγνωση του parlapipi (αφού το τσιγάρο προφανώς το έχουν κόψει) .

ΠΕΤΑΛΟΥΔΕΣ ΜΕΡΟΣ ΙΙ Ειδα, με χαρά,πως οι πεταλουδίτσες που κυκλοφορούν στη Λεωφόρο Αργους-Ναυπλίου μπαίνουν και σε ταξί! Μαλιστα, τώρα πηγαίνουν με ρόδες . Ρολάρουν στο δρόμο καλύτερα, γρηγορότερα και με άνεση. Ετσι δεν τους ενοχλεί ο θόρυβος, η ταχύτητα δαιμονισμένων εποχούμενων, παρά μόνο η συνείδηση του ταξιτζή κι αυτό με τρομάζει λίγο.

ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΜΟΥ ΠΟΔΗΛΑΤΟ ΓΕΙΑ ΔΗΛΩΣΗ ΑΠΕΛΠΙΣΙΑΣ: ΣΗΜΕΡΑ ΜΟΥ ΕΚΛΕΨΑΝ ΤΟ ΠΟΔΗΛΑΤΟ ΜΟΥ ΤΟ ΠΟΔΗΛΑΤΟ ΠΟΥ ΕΙΧΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟ ΠΟΔΗΛΑΤΟ ΠΟΥ ΑΓΑΠΟΥΣΑ ΚΑΙ ΜΕ ΑΝΕΧΟΤΑΝ ΝΑΙ, ΔΕΝ ΤΟ ΚΡΥΒΩ ΤΟ ΠΑΡΑΜΕΛΟΥΣΑ ΛΙΓΟ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΜΕ ΑΦΗΣΕ ΓΙ' ΑΥΤΟ!

Ένας ξεχωριστός Άνθρωπος Μια Ψυχούλα (μια πεταλούδα) μου φέρνει στο νου τον άνθρωπο εκείνο, τον Ένα, τον ξεχωριστό. Τον βλέπω να κυκλοφορεί στην άκρη της λεωφόρου, δίχως φώτα , δίχως αντανακλαστικά και ανακλαστικά καλά, δίχως ζώνες ασφαλείας, λάστιχα και ρόδες, δίχως αλυσίδες, σχεδόν ελεύθερος....Θεράπων και ασθενής... Μου φέρνει στο νου εκείνα τα μάτια που δεν αποκρίνονται στο βλέμμα μου, που δεν με κοιτούν και με απαξιώνουν. Δε με παρεξηγώ που δεν έχω λόγο να σταθώ και δεν στέκομαι, που τον προσπερνώ. Δεν έχω λόγο να πονώ και δεν τον συμπονώ. Είναι γιατί δεν θέλω να μετρώ το ύψος του μυαλού μου με το βάθος της ψυχής του . Είμαι ο ένας από τους πολλούς κι Αυτός ο ΄Ενας από τους λίγους κι εκλεκτούς. Παιδί ενός ανώτερου Θεού. Γι’ αυτό είναι ξεχωριστός. Στις Πεταλούδες της Κεντρικής μας Λεωφόρου: Άργους-Ναυπλίου. Ελπίζω ο Δρόμος που παίρνουν κάθε μέρα να’ ναι ανώδυνος.

Πρωϊνό στον Αργολικό Κόλπο