Με το ποδήλατο στην πόλη (παρότι τυχαίνει να ζω στο - κατά τα
άλλα- όμορφο Ναύπλιο) δεν μπορείς εύκολα (χαλαρά και ανέμελα) όλες τις ώρες
και μέρες να κινηθείς στους δρόμους και τα στενά του. Με τα πόδια σκοντάφτεις
παντού - ακόμα και στα πεζοδρόμια, που είναι πλέον μηχανοδρόμια (λέγεται και αλλιώς
αυτό: πως ένας ορθοπεδικός έχει πάντα δουλειά ). Με το αυτοκίνητο πάλι, δεν
βρίσκεις να παρκάρεις και δεν είσαι ούτε φανατικός του δίτροχου. Ο καναπές σε
κούρασε και η τηλεόραση δεν έχει τίποτα. Τι κάνεις;
Αλλά δεν είναι
έτσι ή, κάπως έτσι. Γιατί οι νοήμονες φρόντισαν να σε ξυπνούν όταν χαζεύεις και
ονειροπολείς (ακόμα και πάνω στο ποδήλατο) και να σε κοιμίζουν όταν σκέφτεσαι
και δυσπιστείς με τις ανόητες υποδείξεις, κανονισμούς και ρήτρες Τους. Κάτω το
κεφάλι, ψηλά το εθνικό φρόνημα!
Καταρχήν ονειρεύεσαι.
Είσαι πάνω σε ένα ποδήλατο σε μιά ονειρεμένη πόλη και κανένας δεν σου χτυπά τα
νεύρα στο κεφάλι. Όλοι και όλα συμβάλλουν στο να έχεις μιά ήσυχη και μία όπως
σου αρμόζει, φυσική κατάσταση, ώστε να αναγεννιέσαι από τις σκοτούρες της
ζωής.
Αλλά δεν είναι
έτσι ή, κάπως έτσι. Γιατί οι νοήμονες φρόντισαν να σε ξυπνούν όταν χαζεύεις και
ονειροπολείς (ακόμα και πάνω στο ποδήλατο) και να σε κοιμίζουν όταν σκέφτεσαι
και δυσπιστείς με τις ανόητες υποδείξεις, κανονισμούς και ρήτρες Τους. Κάτω το
κεφάλι, ψηλά το εθνικό φρόνημα!
Συνεχίζω να κάνω
ποδήλατο ως αειθαλής ονειρευτής. Για να στήνω ειρηνικά οδοφράγματα εκεί που οι
άλλοι δεν ονειρεύονται και να οχυρώνομαι με περιφρόνηση στον καναπέ μου προσπαθώντας
να προστατευτώ από τις υποδόριες κατευναστικές ενέσεις Τους. Αυτές που προβάλλονται
για αντισταμινικά, προκειμένου να προκαλέσουν γενική καταστολή. Και τότε ακούω να
χορεύουν μέσα στο κεφάλι μου οι ηρωικοί σατανάδες που κλήθηκαν να διοριστούν
πολιτικοί. Να φωνασκούν δυνατά εμπρός μου. Τι δυνατός πονοκέφαλος με πιάνει
πάλι.
ΥΓ. Με αφορμή τον πονοκέφαλο μιας φίλης.
Κ. Γραμματικού
Ναύπλιο , Οκτ. 2015
Σχόλια