Ένας άλλος πολιτισμός είναι αυτός
της Γραμματικού Κατερίνας
της Γραμματικού Κατερίνας
Αν δημόσιοι
χώροι καταπατούνται και μετατρέπονται σε τρελό
παζάρι (καφενέδων με καρουζέλ μαζί),
περιορίζοντας ασφυκτικά τον βιώσιμο χώρο…
Αν ποντάρουμε
στην αμνησία
των πολιτών, μπροστά στην έλλειψη στοιχειωδών υπηρεσιών (όπως φως, νερό,
υγιεινή, πρόνοια), που βελτιώνουν την ποιότητα ζωής.[ Η κοινότητα διαθέτει
δυνατή μνήμη και θυμάται όχι μόνον αυτά, αλλά και την χαμένη της γειτονιά, την
ησυχία, την αισθητική]…
Αν τα
σχολεία στεγάζονται σε ενοικιαζόμενα καταστήματα με βιτρίνα και μέσα σε ανθυγιεινά
κοντέινερ…
Αν κάθε project υπηρεσίας κοινωνικού
οφέλους, που γεννιέται με γενναία χρηματοδότηση, εκπνέει αμέσως με την παύση
της…
Αν μαζί με
τα αυτοκίνητα στους δρόμους τριγυρνούν και οι ψυχικά ασθενείς, ρολάροντας με την τρέλα των οδηγών… ενώ τα
κέντρα ψυχικής υποστήριξης κρίνονται κάθε φορά από την πολιτεία ως μη
ιεραρχημένης σπουδαιότητας και ασύμφορα...
Αν ψάχνω
περίπτερο για τσιγάρα κι αυτό να εξαφανίζεται παίρνοντας μαζί του και τις εφημερίδες
…
Αν μακιγιάρεται
μια πόλη, ένα χωριό, όταν αυτό χρειάζεται ριζική
αναδόμηση…
Αν κολυμπάς
σε καθαρές θάλασσες- κι αυτό το καλοκαίρι- εισπνέοντας ταυτόχρονα διοξίνες και
το
χιόνι από τις στάχτες παρακείμενης χωματερής, να αποτελεί διασκεδαστικό
παιχνίδι...
Αν δεν βλέπω
μέσα στο σκοτάδι των απομονωμένων
χωριών, είναι γιατί με «σκοτώνουν» τα εκτυφλωτικά φώτα της πόλης…
Αν προσπερνώ
τον ηλικιωμένο, σπρώχνοντάς τον βίαια στον δρόμο γιατί δεν προλαβαίνω να τον
περάσω απέναντι, γιατί βιάζομαι κι έχει κίνηση …
Αν
στοιβάζουν την μια εκδήλωση μετά την άλλη - χωρίς ανάσα- στον ίδιο καταπονημένο
μνημειακό χώρο, την στιγμή που
δίπλα υπάρχουν εγκαταλειμμένα κτίρια. [Άδεια οικόπεδα να χρησιμοποιούνται σε προσωρινά
πάρκινγκ και να χορταριάζουν, αντί να
γίνονται χώροι δημιουργικής απασχόλησης, έτσι όπως μετατράπηκαν τα σαλόνια των
σπιτιών μας]...
Αν μπορώ να
πηγαίνω ανενόχλητος, καβάλα με τη μηχανή μου πάνω σε πλατείες και στα
πεζοδρόμια, μαζί με γέρους, νέους και μωρά, όλοι μαζί χαρούμενοι σαν μια
οικογένεια…
Αν το
καρότσι δεν με πάει παντού, παρά μόνον αν με σηκώσουν οι φίλοι μου…
Αν επενδύω όχι στον άνθρωπο, αλλά στην
τέχνη κι αγοράζω ακριβά τον εισαγόμενο πολιτισμό του πολιτιστικού καλοκαιριού, κρίνοντας
τις ντόπιες δημιουργίες ερασιτεχνικές (και από φτωχούς συλλόγους), σχεδόν ανάπηρες
μπροστά στα τέρατα της Τέχνης. [Προσφέροντας την δυνατότητα – όπως μπορώ και
κρίνω ως Εταιρεία Πολιτισμού του
δήμου - να αφουγκραστούν οι καλλιτεχνικά
ώριμοι πολίτες, την υψηλού επιπέδου παγκόσμια τέχνη και τον πολιτισμό και να
αποσβεστεί ταυτόχρονα η επένδυση]..
Αν δεν σου
επιτρέπεται να χρησιμοποιείς το ποδήλατό σου (ούτε για να πας στο σχολείο, ούτε
στη δουλειά) γιατί προηγούνται τα αυτοκίνητα, που είναι πάρα πολλά και πηγαίνουν
γρήγορα! Εξάλλου δεν υπάρχει ποδηλατόδρομος !
Αν αγοράζω
φτηνά ακόμη, το νερό που πίνω, δεν ανοίγω την βρύση κι έχω το κεφάλι μου
ήσυχο….
Αν εμπιστεύομαι να μυούνται στην τέχνη μικρά
παιδιά, μέσα από πρότυπα παρωχημένων φαντασμαγορικών show που ονομάζεται «παιδική σκηνή
θεάτρου» …
Αν η οικολογική συνείδηση καθησυχάζεται με
την φύτευση κάποιων καλλωπιστικών φυτών και δεκάδων λουλουδιών, που στολίζουν
σαν γιρλάντες το γελοιοποιημένο αστικό τοπίο και κόβοντας ενοχλητικά δέντρα…
Αν μου
λείπουν φάρμακα και γιατροί, ενώ τρέμω στην ιδέα μην……
Αν είμαι
γέρος και δεν αγαλλιάζει η ψυχή μου σε κάποιο εύφορο ΚΑΠΗ. Όταν δεν έχω κανέναν
δικό μου να με βγάλει στον ήλιο, να περπατήσω…
Αν δεν
υπάρχει συναντήλιψη, αλλά κυριαρχούν προσωπικά οφέλη και η ανταμοιβή
συμβαλλόμενων μερών, τότε υπάρχει εργολαβία πολιτισμού και ο καιρός περνά.
Μήπως ονειρεύομαι
κάποιον άλλον διαστροφικό πολιτισμό;
δημοσιεύτηκε από την παράταξη Άλλη Πρόταση στον διαδικτυακό τόπο https://alliprotasi.wordpress.com/
Σχόλια