Πλατινέ μαλλιά ντεκαπάζ
Ο πολιτισμός του αναπτυγμένου κόσμου
Μαύρα μαλλιά σγουρά, χείλη ζουμερά, σκουρόχρωμο δέρμα
Ο κόσμος του νομά.
Δεν έχω γη, ούτε πατρίδα
Ήταν αποφασισμένο πριν γεννηθώ.
Παροικούντες την Ιερουσαλήμ κάποτε
Περιπλανώμενοι Ιουδαίοι τώρα.
Ταξιδευτές one way στο εξής όλοι μας.
Η ακινησία δηλώνει πλούτο,
κίνηση εργάτη στο παραπέτασμα.
Κι όμως, Η ΓΗ ΚΙΝΕΊΤΑΙ,
γιατί τα πάντα περιστρέφονται με ρόδες
γύρω από τον ψευδή εαυτό μας.
Διαστέλλονται και συστέλλονται, όχι, διαστέλλονται –ο κύκλος ερρίφθη.
Κι εμείς εξακολουθούμε να μένουμε αγάλματα
στις ουρές των αστεριών.
Σιδερένιοι αετοί αστραποβολούν στον ουρανό που κατέβηκε χαμηλά
Τζάμι αντοχής από ανακλαστικό γυαλί καθρεπτίζει,
το -καμένο από στάχτες αλλοτινό παρθενικό- φυσικό τοπίο,
Παραβγαίνει κάθετα στο πέταγμά τους
Αδιαπέραστο κι από πυραύλους ακόμα.
Ήχοι συμπαντικού θορύβου παραμένουν κύμβαλα αλαλάζοντα εν τη ερήμω.
Ανεξίτηλη σιωπή επικρατεί στους επάνω ορόφους.
Εκεί, που ξεκουφαίνονται τα πουλιά
αλλάζοντας την πορεία των πραγμάτων.
Εκεί έλικες κοκκινίζουν μπαμπακένια πούπουλα.
Αερόλιθοι βομβαρδίζουν παντού
Στεγνώνουν τα όνειρα μέσα στο μεσημέρι
Αερόλιθοι πέφτουν βροχή έξω από τα αεροστεγή παράθυρα
δίχως να αφήσουν ίχνη.
Να βλέπαμε τουλάχιστον με τι μοιάζουν όταν πέφτουν,
τι ώρα έπεσαν, από πού έπεσαν, η τροχιά τους ποια είναι.
Τι σημασία έχει να ρωτάς τον χρόνο όταν σε ξεπερνά κι εσύ,
από χρόνια πριν δεν υπάρχεις.
Φτιάχνουμε κουκούλια αντί για σπίτια
με έπιπλα αντοχής κι από ξύλο σπάνιας καρυδιάς.
Τα βράδια, μια Μήδεια έρχεται και μας σκοτώνει
να μην γίνουμε ποτέ μας πεταλούδες.
Σχόλια